Rondom Buzzards Bay

Vanuit het mooie en rustige Fisher Island, varen we naar het oosten. Op uitnodiging van bootbuurman Andy gaan we naar Woods Hole aan de Buzzard Bay.
In Woods Hole is het wereldbekende Oceanographic Institute, een belangrijk onderzoeksinstituut dat diep in de oceanen duikt met zelf ontwikkelde apparatuur. Andy maakt de toys for the boys; hij werkt aan de voertuigen.

Ook Woods Hole heeft mooie huizen, dit is een restaurant.

In de vrij kleine baai van Woods Hole ligt het vol met meerboeien, er liggen ook drijvende vakantiehuisjes. Iemand komt naar ons toe in een bootje en zegt: “neem die van mij maar want mijn boot ligt op het droge. Er is maar 1 gastenboei en die is bezet.” Dat is geregeld. Dan komt er een ander bootje. “Wij hebben vanavond een feestje en jullie zijn uitgenodigd.” Leuk!

Drijvende zomerhuisjes in de baai.

Die avond ontmoeten we Lisa en Jan, Ellen en Charly en nog een aantal andere mensen, ondermeer de oud-consul generaal van Nederland in de VS met zijn vrouw, die aan de gastenboei hang met zijn boot. Wat een aardige mensen en wat een gezellige avond werd het.  De volgende dag zou er een vrouwen zeilwedstrijd zijn en Lisa vroeg me met haar mee te varen. Dat sloeg ik natuurlijk niet af dus de volgende dag was het wedstrijdzeilen

De Cape Cod Knockabout

geblazen in een 5 meter lang bootje uit de jaren ‘60. Ik zit in het midden en ben ballast en moet het ophaalzwaardje bedienen. Toen we weer op het droge waren mocht ik bij Lisa thuis een bad nemen in een van de drie badkamers in het geheel uit houten planken opgetrokken huis. Heerlijk even weken.

De titanium bol waarin de mensen naar kilometers diepte gaan.

Tijdens de lunch mogen we op bezoek in het instituut. Het is opgericht met geld van de Rockefellers in de jaren ’30, het is een onafhanelijke organisatie met veel takken van onderzoek, zoals visserijbiologie, de National Ocean and Atmospheric Administration, die de weersvoorspellingen in de VS doet. Bijna het hele dorp is bezet met instituten.

Hoogtepunt is de titanium bol van het onderwatervoertuig ‘Alvin’ dat onderzoekers meevoert naar kilometers diepe plekken in de oceaan. Het was ‘Alvin’ die samen met de Fransen de Titanic heeft gevonden en onderzocht. Alvin was de eerste die onderwaterschoorsteenen vond en het leven daarop registreerde.

Frame van het voertuig Alvin, de titanium bol rust in de ring op de voorgrond.

 

 

Andy legt At iets uit.

Interieur van de bol. Drie mensen leven hierin voor enkele dagen. Ik heb geen toilet gevonden.

 

 

 

 

Ik mag even in de bol kruipen en probeer me voor te stellen hoe het is om 3 dagen lang met 3 mensen hierin te zitten, zonder w.c. Op de foto zie je de doorsnede van de titanium bol. Alvin was gereduceerd tot een titanium frame omdat het voertuig eens in de zoveel jaar helemaal uitelkaar gehaald wordt voor controle. In de ring past de bol. Het frame wordt daara volgezet met camera’s, grijpers, lampen en andere instrumenten. In de

Doorsnede van de titanium bol bij een raampje, Hier komt ook de bedrading binnen.

werkplaats staat een geavanceerde watersnijder, water gemengd met fijne steentjes kan titanium maar ook rubber zeer exact computergestuurd snijden. Het was een boeiend bezoek.

Pim en Paula zijn niet ver bij ons vandaan. Ze hebben Canada en Maine bezocht en liggen in Plymouth, even ten noorden van Cape Cod (www.panoramixopzee.nl). Wij zouden naar ze toegaan maar het is zo leuk in Woods Hole dat we willen blijven dus komen ze naar ons toe. Ik heb nog een wedstrijd te zeilen, het waait al wat harder. De knockabout van Lisa is van haar moeder geweest, het is bijna een klassieker. Het is de eenheidsklasse van de zeilclub en er zijn zo’n 9 bootjes. Op de zeilclub hoor ik steeds meer verhalen over het omslaan van de bootjes, het vollopen na een golf enzo.

De volgende dag is er weer een wedstrijd en Lisa vraagt zich af of ze wel wil varen. Ze zet door. De wedstrijdbaan loopt naar de overkant waar een steenrijke familie een groep eilanden heeft. Het water tussen Woods Hole en die eilanden door ligt vol rotsen, ondieptes en het stroomt er loeihard; 4 a 5 knopen. Dat mag de pret niet drukken, de bootjes laten zich dapper wegspoelen of boxen tegen de stroom in. De stuurlui weten gelukkig waar hier de rotsen liggen, dat zeggen ze althans.

Ellen, Lisa en Paula in de motorboot.

De dag er na mogen we mee picknicken. Charly heeft een motorboot en wil Pim en Paula, wat vrienden en ons meenemen naar een eilandje, Cuttyhunk, dat een flink eind verderop ligt. Omdat we allemaal klets nat worden van de wind en de golven gaan we maar weer naar de overkant, waar de rijke familie zo vriendelijk geweest is om bij een kleine drassig eilandje een steiger te maken met een bordje dat je er voor een paar uurtjes mag aanleggen om te picknicken.

De motorboot van Charly aan de steiger van het eilandje.

V.l.n.r. At en ik, Jan, Lisa, Pim, Ellen, Charly.

En dat doen we. Het is heel gezellig wederom en At belooft dat hij die avond hollandse pot zal koken. Voor een foto zie http://www.panoramixopzee.nl.

Dat werd een feest. Die middag ging At met Ellen boodschappen doen en hij begon vast met koken in de enorme keuken van Ellen en Charly.

Ik waagde me nog eens op het water, nu met een andere booteigenaar, van de Salty Dog, want het waaide nu echt hard en er deden maar 3 bootjes mee. Ik mocht de fok bedienen, een hele eer. Weer gingen we de hardstromende doorgang in maar het werd te bar en we moesten terug. Wat een avontuur was dat.

Die avond waren we met een man of 12 in het prachtige huis van Ellen en Charly dat in de bossen verscholen lag. De maaltijd van At; aardappels, gehakte uitjes, geraspte bietjes en daarbij gehaktballen met vette jus. De mensen likten hun vingers erbij af en de bordjes kwamen schoon terug. We leerden elkaar allemaal weer beter kennen en het werd steeds treuriger dat we weer door moesten met onze tocht. Dat is nu eenmaal zo.

De volgende dag was het tijd om de mooringbal los te gooien en weg te varen. Pim en Paula gingen naar het eiland Martha’s Vineyard en wij wilden naar Boston gaan. Boston ligt ten noorden van Cape Cod, een soort naar het noorden gebogen arm van ongeveer 60 kilometer lang. Je hoeft er niet omheen te varen want er is een kanaal gegraven die Buzzards Bay verbindt met Cape Cod Bay.

Je moet zorgen het tij mee te hebben, anders moet je tegen de stroom in ploeteren. In Europa zetten ze dat wat sluizen neer zodat het water vrijwel stil staat. Zo niet in de VS. Met een rotvaart sleur je dus door dat kankaal en gaandeweg werd het zicht slechter en slechter. In Cape Cod bay zat het potdicht. Al heb je dan radar, het is niet fijn om zo te varen. At wilde meteen terug maar ik ben erg dol op Boston dus riep ik de Coast Guard op via de VHF. Het zicht was 0.0 miles. Jammer, dus terug door het kanaal en dan maar naar Martha’s Vineyard. We waren te laat in het seizoen voor het ‘noorden’, waar het in het najaar bijna altijd mist.

Martha's Vineyard, vuurtoren Edgartown.

Omdat er weer eens een hurricane aan zat te komen waren Pim en Paula met de Panoramix in een beschutte baai van het eiland gaan liggen en wij zochten ze op. We lagen bij Edgartown. Martha’s Vineyard staat bekend om zijn mooie (zomer)huizen, de strenge bouwregels waardoor het er mooi uitziet, het feit dat Obama daar op vakantie gaat en de film Jaws die daar is opgenomen. De pont bij Edgartown (op de foto) komt ook in de film voor en op de Panoramix bekeken we de film. Eigenlijk was ‘ie niet zo eng.

Mooi bord, toch hier niet gaan eten.

Van Martha’s Vineyard voeren we richting Newport, het zeilmekka van de VS. Ik gaf de camera voor deze trip aan Pim mee, zodat hij onze boot kon fotograferen. De resulaten zie je hier.

Eerst voeren we op de motor door de vaargeul pal tegen de wind in. Dan zie je een foto onder zeil. We hebben in de lichte wind de blauwe genaker op, het is een oprolgenaker met een stevig touw waar het zeil omheen gedraaid wordt. Dan gaat het zeil met touw en draaimechanisme zo de zeilzak in. Een handig systeem. Omdat er te weinig wind stond haalden we net Cuttyhunk (ja, aparte naam he?) waar we heerlijk beschut in de baai voor anker gingen. Dan hoefden we niet te betalen voor een

Op een kerktorentje een windvis.

mooring. Er was nog net tijd om een avondwandeling over het eiland te maken en vanaf het hoogste punt de zon te zien ondergaan.

De ankerbaai van Cuttyhunk waar de Panoramix van z'n anker ging.

Terug in de bijboot vroegen Pim en Paula zich af waar hun boot toch gebleven was. Hij lag niet waar ze het anker hadden uitgegooid. Mensen op de boten om ons heen kwamen naar buiten om te vertellen dat de boot van het anker was gegaan en tegen andere boten was gaan botsen. Een klein ploegje had gezamenlijk de boot weten te redden en vastgelegd aan een mooringbal. We voeren van de ene boot naar de andere om iedereen te bedanken en te kijken of er soms schade was. Gelukkig bleek dit niet zo te zijn en kwam ook de Panoramix er zonder kleerscheuren van af. Volgende keer wat meer ketting steken jongens!

Mooie stad, Newport.

Door naar Newport met heerlijk zeilweer. Daar weer voor anker want een mooring kost al makkelijk 80 dollar per nacht. Ik zat in de kuip mijn ogen uit te kijken naar al die prachtige boten die langs kwamen, van schitterende klassiekers tot de modernste wedstrijdboten. Wat een genot! Wat een gigantische hoevelheid prachtige boten, nieuw en oud, groot en klein, ook motorboten die nog op stoom liepen en hun fluit lieten schallen over de baai. De hele oever is bezet met marina’s waar nog meer prachtige en dure boten liggen. Ongeloofelijk om dit te zien.

Newport, in de staat Rhode Island, is een van de aller duurste steden. Langs de Bellevue Avenue liggen paleisjes die zo zijn gekopieerd van de kastelen die  de Loire, maar dan met een grote tuin langs een weg. Aan de achterzijde liggen ze aan het water.

Fietsen om Fort Adam, Newport.

Alles draait hier om zeilen en boten. Het is een walhalla voor mensen als wij, vooral als er dan ook nog een botenbeurs blijkt te komen.

Het grote schip op de achtergrond is de Eurodijk van de Holland Amerikalijn.

We hebben er veel nieuwe en interssante dingen gezien.

In Bristol bezoeken we het Herreshoff botenmuseum. Kenners weten hoe mooi deze klassiekers zijn.

 

 

We genieten weer van New York, hier de filmacademie.

 

 

 

 

 

 

De hoogste tijd om verder richting New York te varen, we nemen afscheid van de Panoramix die naar Block Island gaat (waar wij al geweest zijn). Het is in Washington Harbour dat we een mooringbal kiezen en met een treintje naar hartje Manttahan rijden.

Echte Brooklin-straat, sfeervol. Hier woont Sanne met haar gezin.

Heerlijk weer in de Big Apple te zijn. We bezoeken ook Sanne, een zus van Tess, met haar man Justus en de kinderen Remke en Tobias die net in Brooklin zijn gaan wonen voor vier jaar omdat Sanne  daar op de ambassade werkt. Ze wonen in een prachtig gerestaureerd appartement met veel houtwerk in zo’n straat als je wel uit de films kent, met zo’n klein voortuintje en een trap naar de bel-etage. De kinderen gaan al naar school en zullen binnen enkele maanden vloeiend engels spreken. Veel plezier daar!

Dan gebeurt het. At krijgt een verschrikkelijke kiespijn en omdat we toch naar Nederland zouden gaan wil hij naar zijn eigen tandarts. Dus in plaats van naar Norfolk te varen, een heel stuk naar het zuiden, boeken we voor de vogende dag een vlucht naar Amsterdam. De boot wordt achtergelaten aan een extra stevige mooring en iemand zal op de boot letten. Voor we het goed en wel beseffen zijn we op schiphol en dan weer thuis. Tijd voor de kinderen, kleinkinderen en vrienden. Dochter Tess staat in week 42 in de Viva als succesvolle regisseur met een paginagrote foto!

Links Luna, 7, rechts Gaia, bijna 4.

 

 

 

 

 

 

Op 31 oktober vliegen we terug naar New York.

We zijn nog optijd om Pomme 3 jaar te zien worden.

3 reacties op Rondom Buzzards Bay

  1. The Bacic Family zegt:

    Sounds like and exciting time. I can’t believe Pomme is already 3 years old. Nice pictures of all three girls.

  2. Antoinette zegt:

    Altijd weer leuk om te lezen. Wat een avontuur !

  3. Gees zegt:

    Wat een leuke verhalen van jullie! Jullie genieten echt van de tochten en elkaar. Veel plezier vanuit Griekenland.

    Gees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s