Gestrand

We waren gebleven op de Azoren, dat weet ik nog. Het heeft lang geduurd voordat ik mijn blog weer aandacht geef. Dat heeft een reden die verderop zal blijken.

Vanuit Florida waren we via Bermuda naar de Azoren gezeild. Voor de liefhebbers even wat cijfers:

Fort Pierce, Florida, vertrek 15 mei 2013, aankomst op Bermuda 23 mei, 946 zeemijl, is 1.751 kilometer in 8 dagen, dus 219 kilometer/118 mijl per dag, niet bijzonder snel dus maar wel een prettige reis.

Dan van Bermuda naar Horta op de Azoren: vertrek 29 mei, aankomst 12 juni, 15 dagen, 2844 mijl, 5267 kilometer, gedeeld door 15 is 351 km per dag, 190 mijl per dag, we; een erg mooie snelheid.

Van de Azoren naar Portugal: vertrek 30 juni, aankomst 7 juli, dat is 8 dagen. 1015 mijl en 1879 kilometer, (inderdaad, we hebben nogal wat om moeten varen, de afstand is ongeveer 800 mijl zoals de vogels vliegen) 127 mijl / 235 kilometer per dag.

Bedenk bij deze dagafstanden dat we de eerste dagen geprobeerd hebben zo langzaam mogelijk te varen om bij de Spray te blijven. Dat hebben we niet steeds volgehouden want de boot wil echt heel graag hard varen en dat is veel comfortabeler bovendien.

 

De Azoren zijn prachtige vulkanische eilanden midden in de Atlantische Oceaan, ter hoogte van Lissabon. Wij waren aangekomen met de Mauyva in de haven van Horta op het eilandje Faial. Onder zeilers is Horta beroemd omdat het een fijne haven is waar je je mede oceaanoverstekers tegenkomt, bij voorkeur in het cafe Peter Sport waar van ouds her zeevarenden hun biertjes drinken en een warme hap halen; nu de zeilers maar vroeger de walvisvaarders en de kabel leggers, voor wie de haven oorspronkelijk gemaakt is.

Krina en Lutz kijken uit over de haven van Horta, waar onze schepen voor anker liggen.

Krina en Lutz kijken uit over de haven van Horta, waar onze schepen aan elkaar voor anker liggen. Hieronder het uitzicht van Horta op het vulkaaneiland Pico.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mooie oude boom op Pico.

Toen de Spray, zonder werkende motor, en de Abel, die bij de Spray was gebleven al die tijd, ook waren aangekomen was het weer heel gezellig. En je kunt niet in Horta liggen zonder een schilderij van je boot of je reis achter te laten, dus Krina, Geertje (van de Abel) en ik gingen een plekje zoeken om ook een bewijs van passage achter te laten.

 

 

Aan de overkant van de zeestraat ligt de vulkaan Pico waar we met Krina hebben gewandeld tussen de muurtjes van vulkanische steen door waarin, tegen de wind beschut, de druiven, vijgen en andere gewassen groeien. Mooi zijn al die rommelige zwarte stenen niet maar het is wel bijzonder.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

De haven van Horta is beroemd onder de zeilers omdat het de gewoonte is om een schilderij achter te laten die gaat over je boot of over je reis. De bootnaam staat er altijd op, dus je kunt ook voorgangers terugvinden die je al eens hebt ontmoet.  Het is geweldig om langs de vol geschilderde kademuren en over de op de grond gemaakte ontwerpen te wandelen.

 

Op de marina van Horta is het gebruikelijk dat de bemanning van alle schepen een straatschildering achterlaat. Die van Mauyva is er nog niet.

Op de marina van Horta is het gebruikelijk dat de bemanning van alle schepen een straatschildering achterlaat. Die van Mauyva is er nog niet.

Het zijn echt kilometers ‘kunst’. Zelf konden we natuurlijk niet achter blijven. Krina schilderde een koraal-met-vissen en de twee schepen, de Topas en nu de Spray, waarmee ze hier zijn geweest (boven de Zeezot). Ik maakte een walvisstaart met onze boot en een langstaaartmeeuw.

 

Daarna was het laatste stuk oceaan aan de beurt. De wind was anders dan verwacht en we maakten enorme omwegen om wind in de zeilen te houden maar het was een prachtige oversteek en eindelijk hadden we ook onze eigen walvis, die lange tijd in ons kielzog bleef zwemmen en af en toe langszij kwam om naar ons te kijken.

Op 8 juli zagen we dan eindelijk Cabo de Sao Vicente, het meest zuid-westelijke puntje van het vaste land van Europa, dat is dan wel een belevenis. De Portugese kust is steil en heeft inhammen om in te ankeren. Toen de Spray zich na een dag weer bij ons voegde voeren we samen verder naar prachtige plekken als Portimao en Faro, waar we de boot op de kant hebben gezet (bij Bruce, een erg fijne plek).

Echt zwaar werk hoor, met zo'n machine die hele boot schuren. Gelukkig heb ik hulp gekregen van een medezeiler.

Echt zwaar werk hoor, met zo’n machine die hele boot schuren. Gelukkig heb ik hulp gekregen van een medezeiler.

Nu de boten veilig op het droge stonden vertrokken we met Krina en Lutz naar Nederland, Amsterdam om precies te zijn. En daar is het gebeurd: ons huwelijk is gestrand. Dat is niet fijn om over te schrijven. At is in Amsterdam gebleven en ik ben, na te hebben genoten van kind, nichtjes en kleinkinderen, naar de boot teruggekeerd.

De boot heb ik omgedoopt in Barracuda omdat Mauyva voor niemand te onthouden of uit te spreken is. En de boot is zilvergrijs met zwarte strepen uiteindelijk, net als de vis. Alleen ben ik de romp gaan opschuren en nu is hij weer zilver. Erg mooi is ze geworden:

Barracuda is op haar mooist, zo mooi is ze nog nooit geweest!

Barracuda is op haar mooist, zo mooi is ze nog nooit geweest!

 

Na lange tijd te hebben genoten van de gemakken van het land: fijn aan je boot kunnen werken, mensen om je heen, Faro bij de hand, een erg leuke en mooi stad, vlak bij de boot een prachtig winkelcentrum om in te bekomen van het klussen en een supermarkt waarin je alles kunt kopen wat je maar wilt (zijn we niet gewend) en een doe-het-zelfzaak ook nog vlak bij. Krina en Lutz hebben mij zo’n beetje geadopteerd in die periode. We eten altijd samen, Krina kookt, Lutz helpt me met het onderhoud van de motor en wat er al niet meer aan machines zit op de Barracuda.

Ik moet ook het onderwaterschip schilderen, dat moet iedere twee jaar gebeuren.

Ik moet ook het onderwaterschip schilderen, dat moet iedere twee jaar gebeuren.

Andere zeilers die klussen aan hun boot zijn ook behulpzaam geweest: zo was er een ingenieur van Rolls Royce (vliegtuigmotoren) die mij hielp met mijn motor, die was vastgelopen. Een kettingingenieur (ja, die bestaan ook) heeft geholpen met mijn nieuwe ankerketting die echt niet geschikt was en terug moest naar de leverancier. Hij heeft me laten zien wat er verkeerd was en nu weet ik erg veel meer over kettingen dan ik had gedacht dat mogelijk was.

 

Pas half december waren we klaar met al het werk en was het tijd voor de tewaterlating. Heerlijk altijd om weer zachtjes te wiegen en te zwaaien achter het anker. De zuidkust van Portugal ligt aan de Atlantische oceaan, daar is volop eb en vloed en je ankert in rivieren en stroompjes die achter een duinenrij liggen. Het water stroomt er altijd hard. Ons voornemen was om eens klassiek te ‘overwinteren’ zoals veel zeilers dat doen: een vaste plek en in het voorjaar pas weer onderweg. Iedereen die het weten kon zei: moet je naar de Guadianarivier gaan, op de grens tussen Spanje en Portugal.

De rivier Guadiana is prachtig in de winter.

De rivier Guadiana is prachtig in de winter.

 

Op de rivier liggen de boten weer aan elkaar aan een anker. Zo hoef ik niet in de bijboot te stappen om bij de buren langs te gaan. Links de Spray.

Op de rivier liggen de boten weer aan elkaar aan een anker. Zo hoef ik niet in de bijboot te stappen om bij de buren langs te gaan. Links de Spray.

Dus dat deden we en na een heerlijk rustige reis over de oceaan kwamen we aan op de rivier. Links, aan de Portugese kant, ligt het toeristische maar charmante Vila Real de Sao Antonio en daar tegenover een echt mooi Spaans stadje Ayamonte. In de brede riviermonding kon je ankeren aan de Spaanse kant, wat we regelmatig hebben gedaan, en bij Vila Real was een nog net betaalbare marina voor een paar dagen. Verderop op de rivier, waar het veel smaller is, tussen de stadjes Alcutim (Portugees) en Santa Luca gooide ik mijn anker uit en kwam de Spray langszij zodat we ieder moment konden overstappen. Heel gezellig. En dan de ene dag boodschappen doen in Alcutim en de volgende dag in Spanje.

 

Frederike met dochter Lora in de kuip: Lora wordt nu al getraind als stuurvrouw zodat ze later met oma kan gaan varen.

Frederike met dochter Lora in de kuip: Lora wordt nu al getraind als stuurvrouw zodat ze later met oma kan gaan varen.

Familieleden kwamen op bezoek voor de gezelligheid en om eens te zien hoe het weer is in Portugal in de winter. Overdag is het vaak heerlijk in de zon maar ’s nachts is het best koud. ’s Morgens en ’s avonds moest de kachel aan en een dikke trui is geen overbodige luxe. Toch wel heel anders dan in de Carieb waar iedereen het al koud heeft als het 23 graden is.

 

Eindelijk heb ik een baby in mijn wasbak, die ik speciaal voor dit doel onredelijk diep en ruim heb laten maken.

Eindelijk heb ik een baby in mijn wasbak, die ik speciaal voor dit doel onredelijk diep en ruim heb laten maken.

We hebben echter niet zoveel geduld, dus we gingen nogal eens terug richting Vila Real en Ayamonte, halverwege stoppend bij zeilvrienden van K&L die daar een huisje hebben. Dan denken wij dat het voor ons niets is, een huisje, met steeds maar hetzelfde uitzicht. En wat moet je dan doen? Dat is toch saai? Je kan nooit eens naar een andere plek met zo’n huisje. Nee, besluiten we dan, we zijn echt zwervers geworden, steeds behoefte om het weer eens verderop te zoeken.

Aan het eind van het overwinteren had ik echt zo genoeg van die harde stroom onder de boot, alsof je altijd aan het varen bent. Het is ook gevaarlijk. Er is iemand te water geraakt midden in de nacht in dat donkere rivierwater. Als die zich niet toevallig had kunnen vastgrijpen aan mijn dinghy (de bijboot) dan moet ik er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren. We besloten dus maar naar de Middellandse Zee te gaan, waar ze niet aan getijden doen. Je kunt er heerlijk zwemmen, zonder weg te stromen bij je boot.

De Barracuda, links de Spray en op de achtergrond de rots van Gibraltar, een kwartiertje fietsen van Spanje.

De Barracuda, links de Spray en op de achtergrond de rots van Gibraltar, een kwartiertje fietsen van Spanje.

We maakten een reis langs de kust van Spanje, kwamen langs Cabo Travelgar en zagen Marokko liggen aan de overkant. Dan Gibraltar, erg interessant om daar in de natuurlijke grotten te wandelen en ook in de kunstmatig uitgehakte verdedigingswerken aan de kant van Spanje. Ze hebben een hele stad in die rots uitgehakt zodat ze rustig een bezetting konden uitzitten. Water werd gewonnen van de rots, er zijn nog steeds richels te zien waarlangs regenwater stroomde om te worden opgevangen in grote onderaardse cisternen.

 

Gibraltaraapje, geheel onverschillig geworden voor toeristen met camara's.

Gibraltaraapje, geheel onverschillig geworden voor toeristen met camara’s.

De aapjes heb ik ook nog maar eens bekeken. Ze kijken verveeld naar al die toeristen met hun camera’s.

 

Dan volgt een prachtige tocht langs de Spaanse costas del Sol en Brava. We ankerden in natuurlijke baaien en bezochten de marina van Cartagena. Wat een stad, met dikke muren eromheen en zodra er een gebouw wordt afgebroken komen er oude bouwwerken van de Romeinen tevoorschijn. Zo ligt er midden in het stadje een Romeins theater, er is een therme, (badhuis met warm en koud water) en zelfs nog een deel van een woonhuis waarin mozaiekvloeren en muurschilderingen te zien

Schitterend plein met enorme ficusbomen in Cartagena.

Schitterend plein met enorme ficusbomen in Cartagena.

zijn. De broer van Hannibal heeft een poos geheerst over Cartagena en Hannibal zelf heeft hier zijn tocht over de Alpen voorbereid. Dus olifanten hebben ook gelopen over de straten van Cartagena.

Schilderwerk 2000 jaar oud, gemaakt door de romeinen.

Schilderwerk 2000 jaar oud, gemaakt door de romeinen.

We genieten van de rijkdom aan historie en cultuur van Europa.

Dan volgt een oversteek naar de Balearen, te beginnen met Formentera waar echt een droom van een ankerplaats is. Dan door naar Mallorca, waar we de baai van Pollença bezoeken, een van mijn favoriete ankerplaatsen: ruim, mooi, ondiep (3-5 meter) met een fijn stadje erbij. Oude villa’s op het land, omzoomd met prachtige bomen en palmbomen, die doen het altijd goed in een uitzicht.

 

Maar waarheen gaat de reis eigenlijk? Naar Cannes, waar dochter Tess het filmfestival bezoekt. Hier ga ik ook een experiment uitvoeren: Barracuda als Bed & Breakfast gebruiken via Airbnb. (een website die dit mogelijk maakt: airbnb.com) Het is een oversteek van ongeveer 40 uur. De eerste dag hebben we haast geen wind, de tweede

Als er geen wind is draait de motor en die maakt genoeg stroom om onderweg de wasmachine te laten draaien. Even buiten hangen en de was is droog. Gelukkig heb ik hem op tijd binnengehaald want een kwartier later sloeg het weer om en moest ik tegen de harde wind in boxen.

Als er geen wind is draait de motor en die maakt genoeg stroom om onderweg de wasmachine te laten draaien. Even buiten hangen en de was is droog. Gelukkig heb ik hem op tijd binnengehaald want een kwartier later sloeg het weer om en moest ik tegen de harde wind in boxen.

dag, mijn verjaardag, is er erg veel wind in de Golf van Lion. Dubbel gereefd zeil ik in mijn eentje mijn 1000ste mijl solo. En als ik wil slapen vraag ik Krina en Lutz of ze willen opletten. Ik slaap dan zittend naast de instrumenten en kan ieder moment de marifoon (onderlinge radio) horen als er iets is. En zo lukt het om op een luxe manier solo te zeilen, zonder uitgeput te raken. Onderweg sneuvelt definitief mijn voorzeiloproller. Het ding heet: de furling. Het zeil doet al ruim een jaar niet wat ie doen moet maar met z’n tweeen los je dat nog net op. Nu is het echt over. Ik moet gaan uitkijken naar een nieuw systeem. Gelukkig helpt vroegere bootbuurman Ben de Ruyter mij met deskundig advies.

Na een overnachting bij Saint Tropez belanden we in de baai van Cannes waar de opbouw van het Filmfestival al flink op gang is. De sfeer op het land is nu al geweldig, als het festival begint wordt het nog beter. Ik krijg mijn eerste twee gasten en Tess, die natuurlijk ook aan boord slaapt, helpt goed mee. We liggen voor anker en moeten de gasten heen en weer varen als ze naar het festival willen. En Tess gaat natuurlijk ook hard aan het werk op het festival. Ze heeft een film die er wordt vertoond en de zaal zit bomvol bij de premiere van ‘Don’t kill the messenger’. Het is een erg geslaagde periode, Tess bereikt veel met het maken van afspraken en het leggen van contacten. En ook de gasten hebben het erg naar hun zin, zelfs zo erg dat de dame (schrijfster Risaria) liever niet van boord wil. Haar review na afloop is dan ook heel positief.

In juni zijn er de reclamemakers die hun wedstrijd hebben. Ook hier heeft SeaB&B succes, het geld voor het rolreefsysteem van het voorzeil is helemaal terugverdiend!

En als dan alles voorbij is, genieten de twee boten van zon en rust ankerend bij de eilandjes die voor de kust liggen van Cannes. Het gaat nu echt zomeren. Ik wacht nog steeds op de komst van mijn nieuwe furling begin juli. Hierna gaan we richting Italië en Griekenland.

 

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s