Onder de groene wolken

Het begon met een geweldige oversteek over de oceaan van de Florida Keys naar de Bahamas. In plaats van de 120 zeemijl afstand, ongeveer 220 kilometer, voeren we 140 mijl omdat we tegen de wind in moesten varen. Dan vaar je heen en weer, schuin tegen de wind op. Het ging erg goed en we kwamen tevreden aan in de haven van Bimini na een halve middag, een avond, een nacht en een ochtend zeilen.

De oceaan vanaf Bimini...

De haveningang was een beetje verzand dus je moest op het oog proberen naar binnen te varen door het glasheldere water. Met ons ondiepe schip lukte dat aardig. We zijn lekker in een haventje gaan liggen, de paar haventjes die er zijn waren half leeg. Onder de steiger zwom een enorme tarpon, de bankjes waren bezet door pelikanen. Het dorpje Alice Town bestaat uit huisjes die de vele orkanen hebben overleefd maar daar wel de sporen van dragen. De hoofdweg is een wat stoffig straatje omzoomd met kleine rommelige winkeltjes. Niemand maakt zich hier druk, het is heerlijk on-Amerikaans.

De conch (konk) is ook hier het belangrijkste ornament.

We gaan op bezoek bij Alice en David van de catamaran Alice May. We praten over welke eilandjes er allemaal te zien zijn en wat goede routes zijn. We besluiten naar de Berry eilanden te gaan.

De schaduw van het zeil valt op de bodem van de bank.

Je moet dan eerst de Great Bahama Bank overzeilen, een stuk van 120 kilometer. Het water is er ondiep, een meter of 4 gemiddeld, dus het is er relaxed, lichtblauw, er zijn geen grote schepen en je kunt zomaar ergens het anker uitgooien om een nachtje te gaan slapen. Het was op 17 februari de meest romantische trouwdag die je maar kunt hebben; alleen op de wereld, een lege horizon en dat prachtige water om je heen.

’s Nachts gaat de wind helemaal liggen en als je met een lamp in het water schijnt zie je de bodem met de vissen. De nacht is gitzwart fluweel met de helderste sterren in verschillende kleuren. Dat zie je echt zelden!

De volgende dag varen we naar het Great Harbour eiland en gaan de haven in. Hier ontmoeten we weer allerlei mensen, zoals de Amsterdamse Andre met zijn Finse vrouw Helen. Ze werken al een hele tijd aan een oude schoener terwijl ze erop wonen. We brengen de avond met ze door op de steiger waar een paar Bahamianen aan het barbequen zijn. ‘Bahamianen’ zijn zwarte mensen. De witte mensen hier heten ‘toeristen’ ook als ze hier al lang wonen, en zo heb je geen zwart/wit problemen. De inwoners van de Bahama’s waren oorspronkelijk indianen maar die zijn binnen een generatie uitgestorven en uitgemoord  toen de Spanjaarden hier kwamen. Daarna kwamen de Britten die plantages aanlegden en veel slaven ‘importeerden’. Toen de slavernij werd verboden bleven de slaven op de eilanden wonen en kregen stukjes land. Daarna zijn er vrijgemaakte slaven van elders heen getrokken en de Loyalisten: Amerikanen die tijdens de burgeroorlog loyaal bleven aan Engeland en dus weg moesten toen ze de oorlog verloren hadden.

De volgende avond zijn Andre en Helen uitgenodigd bij de ‘baas’ van de marina, Joe, een zetbaas van een groep projectonwikkelaars uit Zuid Afrika die hier mooie dingen gaan bouwen. Wij worden ook gevraagd en belanden in een van de vele miljoenen dollars kostende villa’s aan de oceaan. Deze is gebouwd in de jaren zestig en is in het bezit van diverse filmsterren geweest. Het is dan ook super de lux, met een enorme inloopkast, verschillende logeerkamers,ook met badkamer en bad en inloopkast, de ‘master bedroom’ heeft een prachtig terras aan de zeezijde, en de badkamer is een zaal met een in de vloer verzonken bad. Het geheel is uitgevoerd in Bahama pasteltinten, de kleur van de zee met wat variaties daarop.

Lauren komt ook op bezoek, ze is de makelaar van dit eiland. We horen steeds meer verhalen. Zo wonen hier 350 mensen op het eiland en iedereen kent elkaar. Per hoofd van de bevolking heb je hier de meeste miljonairs van de hele Bahama’s, maar het zijn vooral Amerikanen. De helft van de lokale bevolking leeft van het werken voor de cruisschepen die hier twee eilandjes hebben ingericht voor hun gasten. De gasten van de enorme schepen worden er uitgelaten en mogen op het strand liggen of spelen met een snel bootje, hangen aan een parachute achter een boot of zwemmen. De plek hier is gunstig omdat het tot vlak aan de kust diepgenoeg is voor de cruisschepen. Om 6 uur is iedereen weer aan boord van het schip. Het vele eten en drinken dat voor de dag aan land wordt gebracht doet ook dienst als voedsel voor de bewoners, vele flessen drank worden achgterover gedrukt en op het eiland verkocht.

Mauyva voelt zich hier helemaal thuis.

We ankeren na 3 dagen marina in een prachtige baai aan de andere kant van het eiland.  We zwemmen en roeien dan naar het strand voor een hapje eten. De tent blijkt dicht te zijn maar er zijn een paar vaste klanten en de ene wil wel in de keuken een potje vet voor ons opzetten terwijl de twee andere met ons gaan jeu-de-boulen. Zo afwisselend is ons leven en zo volmaakt onvoorspelbaar en gezellig.

In deze baai maakte Helen ook de foto bovenaan de blog, de vage vlek is ontstaan door een nat hondenneusje tegen de lens.

Na de Berries steken we een stuk oceaan over naar de volgende enorme bank en binden de

Met vloed heb je geen strand.

Mauyva vast aan een mooringbal in de haven van het eilandje Spanish Wells. Hier zouden de Spaanse schepen water hebben gehaald voor de oversteek naar Europa maar de vele riffen die rondom het eiland liggen maken dat erg onwaarschijnlijk. In ieder geval is het verhaal dat het een puur ‘wit’ eiland is, wel waar. Er wonen sinds mensen heugenis alleen maar blanken op het eiland. Zwarten mogen er wel werken maar je ziet ze aan het eind van de dag, voor het donker wordt, met en veerbootje naar het volgende eiland, Eleuthera, worden overgezet.

De blanke bevolking bestaat, net als in de VS, van origine uit sekteleden die de ‘vrijheid’ zochten om hun leven te leiden volgens hun eigen geloof en mensen met een ander geloof te vermoorden. Overal in de VS en ook hier zie je vooral veel kerken. Babtisten, evangelisten, katholieken, 7e dags adventisten; ieder heeft zijn eigen kerk en stort ongeveer 10% van zijn inkomen op de rekening van de kerk. Op zondag is op de Bahamas echt alles dicht behalve de kerk. Zelfs het kleinste dorp heeft minstens drie kerkgebouwen.

Mooi huis maar die hebben we al veel gezien. We raken verwend.

We maken nog een uitstapje met een veerboot naar een ander eiland, eveneens met de naam: Harbour Island, waar veel filmsterren een huis hebben en waar prachtige resorts zijn. Hier wonen wel gewoon zwarte en witte mensen in een dorp maar wel in aparte buurtjes. De Bahamianen hebben meestal primitieve huisjes zonder water, wc of stroom. Het is hier echt allemaal klein, er zijn een paar straten en dat is het dan. De wegen zijn slecht en stoffig. Veel mensen rijden in golfwagentjes en wij huren er ook eentje om rond te crossen maar al snel hebben we ‘alles’ gezien.

Bijzonder aan Harbour Island is het rose zand. Er zitten echt rode stukjes in het zand. Ja, het regende die dag.

Nassau

Gevels worden zelden met rust gelaten.

Na Spanish Wells gaan we naar de hoofdstad Nassau, 40 mijl verderop. Nassau is de enige plek in de Bahamas waar criminaliteit bestaat. Er zijn veel winkels, goede supermarkten, gelukkig zijn er Starbucks-cafeetjes, eindelijk weer eens behoorlijke koffie! Grote delen van de stad zijn groen; stukken jungle met ‘straten’. Het is er vuil, vol krottige huisjes en autowrakken. De mensen halen flessen water op

Zo haal je water in Nassau als je geen waterleiding hebt. Ik bespaarde Paula nog een forse buikgriep door haar er nog net op tijd ervan te weerhouden dit water te drinken.

straat bij een kraantje. Drinkwater kopen ze bij de supermarkt. Bij wijze van contrast is er een klein buurtje waar alles goed gebouwd is, er dure winkels zijn en een goede bestrating. Het is bij de aanlegplaats van de cruise schepen. Er kunnen hier 5 van die enorme schepen liggen die ieder duizenden passagies uitbraken. De passagiers kunnen vlak bij de boot soeveniers en kleding kopen, even op het goudgele strand zitten om zich te laten verbranden en dan gauw weer naar de boot.

Dijken van cruiseschepen meren dagelijks aan in Nassau.

Fort Charlotte is een kluster van drie forten, strategisch gelegen bij de haveningang.

Je ziet ze niet op het vlakbij gelegen fort Charlotte waar Paula

Verveelde soldaten krasten hun wens in het steen: een schip dat ons hier vandaan haalt.

en ik een keer heen wandelen, dwars door Nassau heen.

Straatbeeld Nassau. Het idee is er wel maar de uitvoering niet.

Wat ook in schril contrast staat tot Nassau is Paradise Island, inderdaad een paradijsje vergeleken met Nassau. Er staat een superdelux hotel, Atlantis genaamd, met kamers van $350 tot $25.000 per nacht. Het zwemparadijs kost $120 terwijl een kaartje voor het aquarium slechts $42 kost. Een schijntje, niet?

At drentelt door de marina.

Ons uitzicht op Atlantis. Deze versie moet nog onder de zeespiegel verdwijnen.

Maar je kunt er wel fijn rondlopen in een luxe omgeving, om de dure haven heen, gevuld met enorme jachten, van die dingen met een helicopter erop. En het casino is

Wij hebben nog geen heli op dek, we denken er wel over.

ook niet te versmaden, je kunt zien hoe je zo snel mogelijk van je geld af kunt komen aan de black jack tafels, de roulette tafels en de dobbelstenentafels waarvan ik niet begrijp hoe het werkt.

At en Pim worden in Atlantis gedragen door zeepaardjes.

Het zeethema wordt strak doorgevoerd in Atlantis.

De Bahamadollar is evenveel waard als de US dollar. Je kunt ook met beide valuta door elkaar betalen.

Deze foto’s zijn van het hotel en de omgeving. De Mauyva ligt in het brede water tussen Nassau en Paradise Island, de ankergrond is niet erg goed: een harde, gladde plaat met een beetje zand erop, en de wind hard, dus we moesten een keer midden in de nacht anker op omdat een buurman had gezien dat ons anker krabde en we bijna op een andere boot belandden.

Exumas

Schelpenzoeken op Norman Cay. Het water is bijna te ondiep voor de rubberboot.

Na een week verwaaid te hebben gelegen, (dat betekent dat er onaangenaam veel wind is) vertrekken we eindelijk naar de Exuma eilandenketen. De eilandjes liggen een paar honderd meter van elkaar af en er zijn overal fijne ankerplekken. Het water is blauw of groenig als er gras of koraal onder ligt. De zon schijnt fel en daardoor zien de laagste wolken er groen uit aan de onderkant. Als Columbus zijnde kun je dus best zien waar de ondieptes zijn. Je moet alleen niet ’s nachts varen.

Dit zijn de groene wolken, laaghangende wolken boven de banken reflecteren het groene licht van de ondiepte.

We genieten hier volop van de prachtige snorkelplekken. Het water is ondiep genoeg zodat je je duikspullen niet aan hoeft. Alleen staat er wel altijd stroming, de getijden gaan hier natuurlijk gewoon door. Je moet dus met je bijboot, de dingy, naar de plek, dan de dingy ankeren met een klein ankertje en een touw. Dan ga je met de zwemvliezen en snorkel overboord en zwem je tegen de stroom in zodat je aan het eind van de trip je terug naar de boot kunt laten drijven.

Het is gedoe. Je moet oppassen niet bij het koraal te ankeren want dan richt je schade aan en het anker wil niet altijd houden op de harde grond zodat je achter je bootje aan moet. Daar hebben we iets op gevonden: we varen met de boot tegen de stroom in, gaan dan aan de boot hangen en drijven met de stroom over het koraal. Zodra je een haai ziet (nee, niet echt), of je hebt er genoeg van of er is alleen nog maar zand te zien, klim je in de boot en start te motor. Zo valt er heel wat meer te zien en word je niet moe.

Dit is mooi, of niet soms?

Bij Norman Cay kun je bij een vliegtuigwrakje duiken Foto van de cameraduikbril.

Onze lievelingsplek is Warderick Wells Cay (spreek uit als ‘kie’) waar het zo heerlijk is dat we eigenlijk niet meer weg willen. Het eiland ligt midden in een natuurpark, er zijn vele wandelingen uitgezet. We nemen de weg naar Boohoo Hill. De naam verwijst naar de geesten die zijn overgebleven na een stranding van een schoener, 300 jaar geleden. De boehoe geluiden worden eigenlijk gemaakt door gaten in de kust waar de golven tegenaan slaan en lucht en water door gaten heen persen. Boven op Boohoo Hill ligt een berg drifthout met de naam van passerende schepen erop. Ook wij hebben op een houtje Mauyva geschreven en het aan de berg toegevoegd.

Een traditie: zet de naam van je schip op een drijfhout en leg het op de berg.

De vogeltjes van Warderick Wells zijn niet erg bang. Je mag ze niet voeren, dat doen ze zelf wel.

Als je met de dingy rondom de zuidpunt van het eiland vaart, kom je in Pirates Cove, een prachtig stuk water tussen Warderick Wells en een eilandje in de oceaan. Stel je de Bahamas maar voor als een reeks hooge, platte bergen die op de oceaanbodem staan. De platte bovenkanten zijn de banken en aan de rand liggend de eilanden op een rij. Dus de eilanden liggen met een kant naar de bank, ligt blauw, en aan de andere kant rollen de oceaangolven binnen, donker blauw. Op het

Pirates Cove met aan de overkant het eiland met gaten.

oceaanstrand was een plek waar erg veel rommel was aangespoeld. Wij hebben die plek helemaal opgeruimd, al het plastic en de netten verzameld en in een groot net opgeborgen.

We hebben gewerkt jongens. Zeker een uur lang.

Het natuurgebied wordt beheerd door vrijwilligers, wij hebben een klein steentje bijgedragen. Daarna klommen we op het eilandje, dat vol gaten zit waar de zee door loopt en vervolgens lieten we ons aan de bijboot met onze snorkels op bijna twee kilometer over koraal heen stromen. Wat

Klots en blaasgaten, dwars door het eilandje heen.

geweldig was dat!

Op weer een ander eiland maken we een tocht met de bijboot door de mangroven. Aan de oceaankant kom je op een heuvel met uitzicht.

Iemand maakte aan de voet van de uitkijkheuvel een steenman.

Op Leaf Cay heb je leguanen. Er zijn nog maar een paar eilanden met leguanen, de rest is uitgeroeid door ratten, katten en honden.

Ja, leguanen.

Een ander geweldig eiland in Staniel Cay. Daar wonen ‘nurse sharks’, dat zijn vrij platte, donker gekleurde haaien die vooral krabben, visjes en schelpdieren eten. Ze hebben een krachtig zuigbekje waarmee ze zelfs een slak uit zijn schelp kunnen trekken. Als ze een hap nemen is er een snelle smak en weg is het beestje.De foto is gemaakt met mijn cameraduikbril: een grote rog en een haai op ongeveer 15 meter diep water.

Vanuit de mast: in het linker eilandje zit de grot. Tussen de eilandjes door dreven we met een vaart naar de boot.

Pim en Paula kwamen ook naar die ankerplek om samen de verjaardag van At te vieren. Ze waren hier al geweest en wisten de weg. Bijvoorbeeld naar de Thunderball grot, bekend van de James Bond film Thunderball. We hebben die film kunnen vinden en

De verjaarsvisite komt eraan! Met appeltaart!

bekeken hem. Echt aandoenlijk zo knullig als de stunts werden gedaan, met een nog jonge Sean Connery en een hoop onderwater gevechten met duikflessen, wat toen allemaal nog heel nieuw was. Die grot is erg mooi, je kunt er met laag water in en er omheen groeit prachtig koraal. Samen met Pim en Paula lieten we ons met een noodvaart tussen de eilandjes door sleuren aan de dingy. Wat een pret.

En toen moesten we ook nog naar de zwemmende varkentjes. Ja echt, kijk maar naar de foto’s. Nu snap je meteen waarom varkens van die omhoog krullende snuiten hebben: om mee te zwemmen. Van ons kregen ze een blikje flageolettees die ze geduldig een voor een oppeuzelden. Ze klommen gelukkig niet in onze dingy.

Geduldig knabbelen ze de boontjes op, een voor een. Zand schuurt de maag.

Voor At was het een geweldige 64e verjaardag op 22  maart. Hij knapte er helemaal van op.

Als je geen eten aan boord hebt druipen de varkens af naar het strand.

Volgende stop was Little Fisher Island waar ik bij de plaatselijke kunstenaar JR een conch (spreek uit konk) shell heb gekocht die gereed was om op te ‘toeteren’. Alsof je op een trompet blaast blaas je op de opening waar eerst de top zat. Het geluid lijkt op het loeien van een koe maar zonder omhoog en omlaag te gaan (dus OE in plaats van LOEI).

Vanaf deze dag blaas ik twee lange

JR met mijn conch. Hij gaat hem even 'signeren'.

stoten op het moment dat de zon onder gaat. Heel soms krijg ik antwoord van een andere conch blazer.

Van dit eilandje zie je de drankwinkel en de supermarkt op de foto’s.

De drankwinkel.

We voeren steeds verder naar het zuiden. Er is nog een ‘stad’ op de Bahamas: Georgetown. Een geweldig grote ankerbaai is daar, rondom beschermd. Door een uitgehakt gat vaar je met je dingy een binnenmeertje

op waar je achter de supermarkt kunt aanmeren. Heel handig.

Het dingydok achter de supermarkt. Superhandig.

Meer dan een dorp met een paar banken en winkeltjes is het niet. Wel liggen er, vooral in de winter, honderden zeilboten: Amerikanen en Canadezen die de kou ontvluchten. We maken er leuke nieuwe vrienden: Bill en Lara met hun 3-jarige dochtertje Isobel. We hebben veel pret met het spelen van Perudo, een dobbelstenenspel waarbij erg

Ankerplek bij Georgetown.

veel gelachen wordt. Er liggen wat Nederlandse boten, wel 4 op een moment! Normaal zie je Canadezen, Amerikanen en heel soms een fransoos. Als je de varkentjes wilt zien zwemmen, kijk dan op de website van Saskia en Wouter: www.schorpioenopreis.nlen daarop kun je ook een filmpje zien dat Saskia maakte van een walvis met haar jong!

Onze vriendin Isobel, 3 jaar, is bij At gekropen.

Dan zijn de Exumas op.

Op zee zie je waar een eiland ligt. Deze wolk hangt permanent boven Rum Cay bijvoorbeeld.

Deze wolk verraadt de plaats en de vorm van Long Cay.

We steken over naar een paar losse eilandjes, snorkelen wat en zeilen veel. Hier is het niet meer ‘druk’. Op Long Island ankeren we in een baai die vol zit met schildpadden! Moeilijk te fotograferen trouwens. Je zit ze even ademhalen met het kopje boven water en het is onmogelijk om dan

Kerk in Clarencetown. Welk geloof weet ik niet.

nog scherp te stellen. Onder water heb ik ze zien zwemmen. Prachtig. Het dorp heet Clarence town, ik heb wat foto’s gemaakt toen de tweewekelijkse ‘mail boat’ er net was. Alles voor het dorp wordt op de kant gezet en dan zoekt met het maar uit.

Uw bestelling is gearriveerd per postboot.

Als het pasen is zijn we op het heel afgelegen Acklins eiland waar je alleen met een ondiep schip (zoals het onze) kunt komen. Toch ligt er nog een boot in de Delectable Bayen samen gaan we naar de mis. In het dorp wonen alleen maar zwarte mensen, afstammelingen van de slaven die een eigen stukje land kregen dat van de ene generatie op de andere werd

Op haar paasbest naar de kerk.

doorgegeven. Daarom blijven mensen hier ook. Er valt niets te verdienen en groeit haast niets. Maar ze hebben hun eigen landje.

Vanuit de ruimte gezien: linksboven Crooked Island, tweede baai van onderen rechts is de Delectable Bay.

In de kerk, die met houten platen is dichtgetimmerd na de laatste hurricane, zitten ongeveer 12 mensen. Op  het ‘podium’ is een man met een elektrische gitaar, nog een man en de vrouw die hier de mis doet. Welk geloof het precies is weten we niet maar in dit kleine dorpje staan minstens 3 kerken. De vrouw die de mis opdient heeft een harde schelle stem die ook nog eens versterkt wordt. En je mag niet met je oren dicht gaan zitten. We krijgen een bijbel uitgereikt en een boek met gezangen. Ons wordt gevraagd waar we vandaan komen en ze vinden het geweldig dat we van zo ver komen en in hun kerk zijn.

Terwijl de voorgangster spreekt echoot de man zonder gitaar wat ze zegt. ‘Praise the Lord, and praise his name!’ klinkt het voortdurend. Ze preekt over de kruisiging van Jezus en hoe het geloof in de wederopstanding na 3 dagen de bindende factor is tussen alle christelijke kerken. Dan komt er vrouw uit het ‘publiek’ om te zingen. Ze zingt echt goed maar heel hard en iedereen gaat swingen. De gitaar begeleidt het geheel. Alle mensen zijn mooi aangekleed en de dames dragen een hoed. De kleding past niet echt goed maar het gaat om het idee.

De takkenman, al generaties lang bewerkt zijn familie tekken voor de Camparibereiding in Italie.

Dit was bijzonder om mee te maken. Na de mis omhelst iedereen

Bijzondere graven bij Delectable Bay settlement.

elkaar en praten we nog even met wat mensen. Na een lange wandeling over een zandweg komen we bij een begraafplaats die al heel wat stormen heeft meegemaakt. De graven hebben een bijzonder vorm en we ontmoeten iemand die er familieleden heeft liggen. Hijzelf heeft al twee jaar een gebroken arm maar er is geen goede medische hulp.

Bijzondere graven bij Delectable Bay settlement.

Een andere man vertelt over de boomtakken van de cascarilla boom die ze hier verwerken tot een poeder waarmee de Italianen Campari maken. Die bomen groeien alleen hier, de takken liggen met bossen in het water bij de betonnen pier waar onze dingy aan ligt. Het is veel werk om de takken te snijden, te weken, de bast eraf te halen, te drogen en tot poeder te maken. Maar het is werk en die bomen, zo vertelt hij, gaan nooit dood. Al vele generaties doet zijn familie dit werk.

De cascarillatakken worden verzwaard met stenen en blijven zo een paar maanden onder water liggen weken (of zo).

We varen naar French Wells aan de andere kant van de bank. At ontlokt een aanbeet van een tarpon (grote zilveren vis) die ik vanuit de mast voor hem heb gespot.

At neemt genoegen met een aanbeet, hij vangt de vis niet. Ik zie het gebeuren vanaf het dek. De vis bijt en schudt dan snel het aas met de haak weer uit zijn bek.

Het Governement Dock waar je je dingy moet achterlaten.

Vanuit deze eilandengroep, varen wij naar het eiland Mayaguanawaar een douanepost is zodat we het land kunnen uitklaren. Dan moet je weer betalen.

Dan maar een ankertje op het beton gelegd. We zijn er tegelijk met een Engelsman die juist moet inklaren.

Maar in het volgende land, Turks en Caicos Eilanden, vragen ze om je uitklaringsbewijs, terwijl je daar weer moet betalen om in te klaren. Helaas is het in de Turks & Caicos zo dat als je een week blijft je $100 moet betalen maar zodra je langer blijft $400. Dus blijven we maar kort hier. Bovendien stuurt dochter Tess mij mijn nieuwe creditcard op naar de South Side Marina, dus daar wachten we een paar dagen. Het is wel erg gezellig, het is er klein, iedere dag is er happy hour waarop je met je eigen drankje de paar andere zeilers ontmoet. De eigenaar is zeiler Bob, ondernemende geest die hier al 30 jaar woont. Hij neemt zijn gasten met de auto mee naar de zeer goed voorziene supermarkt op het eiland Provinciales. Het is een oase van luxe temidden van al die schaars bewoonde afgelegen eilandjes. Hier zijn luxe resorts, echte supermarkten en restaurants.

De Card komt gelukkig aan. Een tip van ons: noteer die drie laatste cijfers aan de achterkant van de kaart en kras ze er af want als die worden overgeschreven en ze hebben je kaartgegevens ingelezen, dan kunnen mensen via het internet van alles bestellen op jouw kosten. Daarom was mijn kaart geblokkeerd.

Onze tijd hier is bijna op, Bob bestelt de douane zodat we kunnen uitklaren en betalen. De volgende dag nemen we afscheid en varen we naar Big Sand Cay, een onbewoond zandeilandje in de oceaan waar in februari bultrugwalvissen hun kalfjes baren. Het is 20 april, we zijn te laat! Maar hier filmde Saskia begin april haar walvisjong.

Dit is een droom van een eilandje met zo’n prachtige baai! De foto’s doen nooit recht aan de zinderend blauwe kleuren van de baai maar jullie doen het er maar mee.

Big Sand Cay. Als je niet van blauw houdt heb je hier niets te zoeken.

Vanaf dit eilandje steken wij in een nacht over naar de Dominicaanse Republiek in het Caribisch gebied.

Advertenties

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Onder de groene wolken

  1. Helene zegt:

    Wat een paradijselijke plaatsen. Vanuit een regenachtig winderig amsterdam vlak voor koninginnedag een licht jaloerse groet

  2. Wieke zegt:

    Wat een heerlijkheid! Ik ben nog niet uitgelezen, maar ik kan bijna voelen wat jullie daar vast vaak voelen, ultieme ontspanning, rust en een bijzonder gevoel van ‘leven’. Dank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s