Florida

Vaar je Florida binnen, dan heb je eerst nog een mooi stuk natuur maar geleidelijk aan komt er steeds meer bebouwing. En waren de huizen eerst nog van hout, of plastic hout, dan worden ze steeds vaker van gepleisterd steen.

~ Om te lezen wat er op de foto staat, foto aanklikken ~

De Intra Coastal Waterway loopt nu door een lange, brede, ondiepe rivier waarin een kaartsrechte weg is uitgebaggerd. Ook zijn er meer en meer bruggen omdat er meer wegen zijn die de vele auto’s naar de oceaankust voeren waar luxe paleizen wachten op hun bewoners.

Een mooie basculebrug, altijd met wachthuisje.

En om het de auto’s gemakkelijk te maken zijn de bruggen niet meer zo haar dat we er onderdoor kunnen dus we moeten een brugopening aanvragen en er dan door. Toch zijn er nog een paar hoge bruggen. Bij eentje is het duidelijk op de peilschaal dat het erg krap wordt, Pim loodst ons er veilig doorheen.

En als we een keer op laag water moeten wachten om er onderdoor te kunnen is er een goede gelegenheid om de bald eagle die daar woont te betrappen met een vis.

De eagle 'woont' op dit bord, een perfecte plek om vis op te sporen.

 

Een stadje waar we graag een paar dagen blijven ankeren naast de prachtige brug met leeuwen, is Saint Augustine. Het is de eerste permanent bewoonde vestiging van Europeanen, Spanjaarden in dit geval. Dat is nog duidelijk te zien aan het stratenpatroon en de oude huizen.

De slavenmarkt in Saint Augustine.

Kopie van een eind 16e eeuwse fontein in Aviles, spanje, de zusterstad. Staar er pas sinds 2005.

 

 

 

 

 

 

 

 

Er is een geweldig fort, gebouwd van cocinelle, kalksteen waar de schelpjes nog in te zien zijn, nog niet door dikke aardlagen geplet tot kalksteen of zelfs marmer. Deze broze steen is de kracht van het fort. Er is daar flink wat geknokt, tegen andere koloniserende landen als Engeland, Frankrijk en Nederland. Piraten mochten ook graag het rijke St Augustine aanvallen. De kogels die het fort raakten maakten er alleen een deuk in omdat de steen zo zacht is. En daarom staat het fort er nog steeds en vuren ze voor de toeristen dagelijks twee keer een kanon af, geheel volgens de traditie.

Kanon afvuren volgens de regelen der kunst. Iedereen heeft een taak, de commando's worden gegeven in het Spaans, passend bij de kostuums. Gelukkig vuren ze geen echte kogels af.

Je schrikt je wel iedere keer te pletter van de kanonsschoten als je daar ankert.

De ankerplek gezien vanaf het fort.Als je ankert bij dat fort, zoals wij, schrik je elke keer van die harde klap.

Kogels konden het fort niet deren, een deukje is de enige schade.

Gebouwd door Flagler, enorm hotel met groot binnenzwembad en balzaal met uitzicht daarop. Inmiddels is het een museum met de verzameling van de kunstenaar Lightner. Man op voorgrond is Ponce de Leon, ontdekker van dit gebied. De leeuwenbrug verwijst naar zijn naam.

Een belangrijke man voor heel Florida en zeker ook voor Sain Augustine, is mijnheer Flagler. Hij zag een eeuw geleden in het door muskieten getijsterde zompige oost Florida het potentieel als vakantiebestemming voor de nieuwe rijke Amerikanen uit het noorden. Hij bouwde twee prachtige hotels in Spaanse stijl en om de vakantiegangers er heen te krijgen legde hij ook meteen maar een spoorweg aan, van New York naar St. Augustine en, zoals we nog gaan zien, nog veel verder.

Aan de andere kant van de rivier ligt de vuurtoren met een prachtig huis erbij en niet ver daarvandaan is de aligator farm die we ook maar eens bezoeken, samen met Pim en Paula. De bomen hier hebben nog steeds enorm lange takken en zijn rijkelijk begroeid met epifyten (plantjes met luchtwortels die op bomen leven zonder schade aan te richten).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Binnenplaats van het hotel, in spaanse stijl. Prachtig, en 's avonds met kerstverlichting tot een sprookjestuin omgetoverd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fresnel lens die van relatief zwakke lamp, 100 Watt bijvoorbeeld, een echt vuurtorenlicht maakt door te bundelen.

De bomen hier zijn echt indrukwekkend!

Lekker dikke aligators.

 

Ze hebben blijkbaar niet echt honger.

Wie het bevroren konijn krijgt heeft gewonnen.

Er was veel krokodillenkunst te zien in het park.

Op 21 december laten we het anker zakken bij Canaveral, dat is een stad vlak bij het Kennedy Space Center waar ze de raketten en space shuttle lanceerden. We zien de eerste manatees die nieuwsgierig naar de boot komen kijken. We huren een auto en rijden met ons vieren naar Orlando om Walt Disney World te bezoeken. Disney World bestaat uit een aantal parken, zoals het sprookjesachtige Magic Kingdom bijvoorbeeld maar wij kiezen voor het filmpark Disney Hollywood Studio’s.

Ons hotel, thema: de film Love Bug

De avond van aankomst gaan we naar een voorstelling van het Cirque du Soleil. De volgende dag wandelen we in het park van de ene naar de andere attractie; decors, stuntwerk van Indiana Jones en een rondrit back stage. We bekijken het Disney Museum dat de ontwikkeling van de tekenfilm en van Walt Disney zelf laat zien.

In het filmpark deze 'art deco' straat met winkels en cafees.

Het ontstaan van Disney World, de visie van Disney en de ondersteuning van zijn broer zonder wie het allemaal niets was geworden met Walt, is mooi in beeld gebracht.

De goedkope drassige grond bij Orlando werd stilletjes opgekocht om de prijs laag te houden. En daar verrees dit imperium vol winkels en leuke dingen voor de mens. Duizenden mensen werken hier, allemaal klantvriendelijk en behulpzaam.

 

De kerstverlichting is niet vergeten.

De volgende dag is het Kennedy Space Center aan de beurt. Met een rondrit bezoeken we lanceerinrichtingen, de grote hangar waarin de raketten geassembleerd werden met gigantische hijsinstallaties. Allemaal super spannend om te zien.

Tuin met raketten, de meeste zijn nooit van de grond gekomen.

Er is veel hier dat ‘geheim’ moest blijven. Omdat het ook in de moerassen ligt, en het gebied erg uitgestrekt is, helpen de vele aligators mee om het terrein te bewaken. Omdat er vrijwel geen verkeer is op dit grondgebied is het een enorm matuurgebied geworden met naarst aligators veel vogels en zeekoeien: hier heten ze manatee’s. We hebben een hele kudde wilde zwijntjes gezien.

Zonder dit ding kun je de lancering wel vergeten.

Op deze foto zie je een van de belangrijkste uitvindingen: het vasthoudertje. Als je een raketmotor start, kom je op het punt dat de raket net opgetild kan worden. Op dat moment gaat ie iets omhoog en dan valt ie om. Jammer, Maar gebruik je nu deze vasthoudertjes, dan kun je de stuwmotoren op volle kracht laten draaien en dan pas de vasthoudertjes loslaten. Dan gaat je raket, hup, naar de maan.

Pim en Paula willen ook naar de maan maar 1. ze kunnen niet van de knopjes afblijven, 2. ze laten het raam open ataan en 3. ze vergeten de raket. Goede reis jongens.

Ja, echt heeeeeel groot!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze kerstboom!

In Cocoa Beach, vieren we de twee kerstdagen. We hebben een boompje dat niet omvalt versierd met schelpen waar glitter op geplakt is en ‘sand dollars’, een rond, plat exoskeletje van een zeediertje. Bovenin troont een zelf geknutseld sterrenengeltje maar Pim dacht dat het Maria was met een bad hair day.

Via Vero Beach varen we verder naar het zuiden om in Stuart aan een mooring ball oud en nieuw te vieren.

Pim maakt het beslag en samen met At bakt hij een emmer oliebollen. Heerlijk.

In Stuart hebben ze echt hard gewerkt aan het uitroeien van de sailfish.

Bij wijze van vuurwerk laten we papieren ballons op met vuur erin. Om niet de restanten in het water te laten vallen doen we de ballons aan een hengel en laten het snoer ver uitlopen. Op het laatste moment draaien we de draad weer in en kunnen zo het restant opruimen.

Onze volgende pleisterplaats is Lake Worth, in Palm Beach. Het is een ruim meer dat doodloopt in een slootje zodat er geen doorgaand verkeer is dat grote golven maakt. Hier ontmoeten we de zeer ervaren zeilers in dit gebied Krina en Lutz en we krijgen veel advies over de praktijk van het varen in de Bahama’s, bij Cuba en het leven in Curacao, waar we van de zomer verwachten te zijn. Ook kregen we een spoedcursus kakkerlakbestrijding, want, zo zegt de Amsterdamse Krina, je krijgt zeker kakkerlakken.

Vlak bij de plek waar je je rubberboot op een strandje trekt is een geweldige supermarkt en er is een botenwinkel met een groot assortiment.

At en Pim gaan vissen op catfish.

Paula leert mij onderweg kalligraferen. Het is erg leuk om te doen maar je moet veel oefenen. Hele bladzijden schrijf ik vol met letters van verschillende typen. Als project maak ik een grote hoeveelheid kaartjes met aan de ene kant gekalligrafeerd een Spaans woord en op de keerzijde het Nederlandse equivalent. Zo ga ik vijftienhonderd woorden leren. Dan nog wat grammatica en ik spreek Spaans zodat ik me op Cuba verstaanbaar kan maken.

Via een ankerplek in een klein meertje in Fort Lauderdale, waar zoveel kanalen zijn gegraven dat iedereen met een boot voor de deur aan het water kan wonen, gaan we het zeegat uit. Er is in de volgende stop, Miami, een brug waar wij niet onderdoor kunnen en dan ga je even via de oceaan. Vlak langs de kust loopt de warme golfstroom vanuit de Caribische zee de Atlantische oceaan in. Deze golfstroom steekt de oceaan over om west europa een ijsvrije kust te bezorgen. Anders was het klimaat in ons kikkerlandje een stuk kouder geweest en had geen kikker het overleefd.

Miami vanaf de oceaan gezien.

Die golfstroom loopt hier door een smal stuk oceaan tussen Florida en de Bahama’s. De snelheid is ongeveer 6 kilometer per uur. Als er een noorden wind staat, tegen de stroom in, ontstaan er enorm hoge en steile golven. Blijf je vlak onder de kust, dan is er niets aan de hand. Maar At wilde naar het diepe water, meer dan 100 meter, en zo kwamen we in die golfstroom terecht, met noorden wind! Wat een steile golven van ca 4 meter! Wel heel mooi maar met die tegenstroom kwamen we niet vooruit, al gingen we hard door het water. Dan toch maar verstandig zijn en terug naar de 15 meter lijn. Dan met het windje in de rug naar Miami waar Pim en Paula al lang heerlijk lagen te zonnen op hun boot.

Een Miami-hondje, dat zie je zo.

Samen voeren we door de stad naar een ankerplaats. Miami is een enorme stad aan het water met een grote haven waarin rijen gigantische cruiseschepen aanmeren. Wij liggen bij het modieuze South Beach, daar waar de nouveau riche zich laat bewoneren in de luxe winkelstraat met veel terrassen Lincoln Avenue. Die ligt op vijf minuten lopen van de ankerplek! En via deze straat kom je op het brede witte strand. Het allerleukst is hier mensen kijken. Rijke oudere mannen met een mooie jonge vrouw aan de arm, prachtige jonge mensen die hopen ontdekt te worden door een

Lincoln Avenue terras.

modellenbureau en zolang in een cafe werken, oudere dames met veel operaties achter de rug maar ook andere lichaamsdelen, die er een dagtaak aan hebben om mooi te blijven. Verplichte acessoire: een kleine hond, of liever twee. En als je even op een terrasje neerstrijkt moeten de hondjes ook op een stoel. Dus je neemt twee honddoeken voor ze mee.

'art deco' bouwvoorschriften geven Miami een aparte sfeer.

Deze buurt is opgetrokken voor een deel in art decostijl, kenmerkend voor Miami. Een groot deel is natuurlijk nep maar het geeft wel sfeer. Als je mooie foto’s wilt zien, ga dan even naar de website van Pim en Paula want Pim heeft een paar erg mooie foto’s in Miami gemaakt. www.panoramixopzee.nl.

Wij hadden het hier heel erg naar onze zin. De temperatuur is hier alweer stukken milder dan in bijvoorbeeld St. Augustine, waar het wel mooi weer was maar soms, bij noorden wind, het koud werd en je een lange broek aan moest of zelfs sokken! De kachel wordt niet meer gebruikt, het dekbed kan uit de hoes en de zwemspullen liggen bij de hand.

Maar je kunt niet overal maar weken blijven hangen, dus we hijsen het anker op en varen de Baai van Florida op. Heerlijk ruim water, niet meer tussen de gebouwen varen! Zeilen omhoog dus, op naar Key Largo.

De Panoramix en de Mauyva kunnen hun vleugels weer uitslaan.

De Florida Keys is een reeks eilandjes die als een staart onder Florida hangt. Het wordt ook aangeduid als het Caribische deel van de VS. Het klimaat wordt steeds milder en aan de barograaf kun je zien dat het vaste golfjespatroon van de tropen ontstaat: op en neer met het getij. Bij vloed is de luchtdruk iets lager en bij eb weer wat hoger. Twee golfjes per 24 uur. Bij Key Largo kruipen we over een ondiepe drempel heen een ankerplek op die Lutz heeft geadviseerd. Het gat van Lutz noemen we het. Het is windstil ’s avonds en prachtig mooi. Geen stad meer om ons heen, alleen de mangrovebomen op de kleine eilandjes bij Key Largo.

Een stille avond op de ankerplek.

We gaan niet aan land maar verder naar het zuiden. We moeten buitenom omdat de baai te ondiep is voor de Panoramix (die bijna 2 meter steekt). Wij zetten de lampjes en windapparatuur weer op de mast zodat we geen bruggen meer door kunnen. Via de oceaan zijn enkele ankerplekken te bereiken. We gaan achter Indian Key liggen, maar de golven van de oceaan maken de boten aan het schommelen. We liggen hier omdat er vlakbij, na een tocht met de rubberboot, een cafeetje is waar je de grote zilveren tarpons van 1 tot 2 meter lang kunt voeren.

Tarpons zijn grote zilveren vissen.

Dat is geweldig!  Je koopt een emmertje vis en dan is het de kunst om de pelikanen weg te houden zodat de tarpon uit je hand eet. De pelikanen zijn heel brutaal en pikken het niet als je ze niet voert. Iemand moet met een stok de vogels weghouden. En twee gaan op onze rubberboot zitten!

De pelikanen op onze rubberboot.

 

 

De volgende ochtend bezoeken At en ik Indian Key. Het is echt piepklein maar was korte tijd een bloeiende stad, opgericht door Jacob die gevlucht was voor de indianen. Dit speelde zich af tijdens de indianenoorlogen die Florida hebben geteisterd. De indianen waren natuurlijk eerst en hadden geen zin om hun leefgebied af te staan.

Indian Key is echt een stadje geweest, levendig, vrijwel onafhankelijk van het vaste land. Hurricanes laten echter niet veel over van de cultuur hier.

Een belangrijke bron van inkomsten voor de Keys waren de vloten spaanse schepen die vol schatten op de riffen liepen. 5 mijl buiten de eilanden ligt een langgerekt riffengebied dat de ergste golfslag van de oceaan weghoudt van de eilanden. Je kunt ze niet zien, overdag zie je wel dat het water licht blauw kleurt, maar ’s nachts, tja, dan loop je er zo op. De keys werden rijk van ‘wreaking’, Jacob ook, hij had zelfs een hotel op zijn eilandje voor schipbreukelingen. Velen bleven er wonen omdat het heerlijk is op dat eiland. Er was een botanist die sisalplanten ging verbouwen voor scheepstouw en het eiland van voedsel voorzag. Uiteindelijk is Jacob toch door indianen vermoord maar zijn vrouw en kinderen hebben het overleefd door zich aan de oren van de hond naar hun boot te laten trekken!

Indian Key is echt maar een heel klein eilandje, hier gezien vanaf de ankerplek.

Het stratenpatroon van het dorpje plus nog wat funderingen zijn al wat rest. Vele hurricanes trokken daarna over het eilandje. Daarna voeren wij naar Key Vaca (koe), genoemd naar de manatees (zeekoeien), waar een geweldig beschutte haven is, omringd door elandjes. Hier zit je midden in de keys.

 

 

Was ooit een brug, kenmerkend beeld voor Boot Key Harbour, Marathon.

Je bent hier echt in de subtropen, fijne openlucht-restaurantjes met uitzicht op de zonsondergang.

Mijnheer Flagler, die spoorwegen aanlegde en hotels bouwde in St. Augustine, heeft ook hier zijn bedenkelijke sporen achter gelaten. Aan het eind van de eilandenreeks ligt Key West. Vanaf Key West is het maar 90 mijl naar Havanna, op Cuba, dat in het begin van de vorige eeuw rijk en populair was bij de jet set. Flagler had daar een paar schepen heen en weer varen maar om naar Key West te gaan was erg moeilijk. Dus, hij bedacht dat er een spoorweg over die eilanden moest gaan lopen. Iedereen vond het een belachelijk plan maar hij zette door. Ondanks een aantal dodelijke hurricane’s slaagde hij erin om de eilanden te verbinden. Het heeft geduurd van 1912 tot 1934 toen een superhurricane de spoorweg vernielde, de wagons eraf sleurde en alle eilanden overspoelde. Flagler was toen al dood, anders had hij de boel laten herstellen.

 

Een oud stuk spoorbrug.

Over het traject van de spoorlijn, en voor een deel er langs, loopt nu een weg. Op Key vaca, bij het stadje Marathon, waar onze ankerplek was, is het een vierbaans weg, verder is hij tweebaans. Deze brede weg neemt een groot deel van het eiland in beslag, dat eigenlijk een strip mall is geworden; een weg met winkels en bedrijven er langs. Een heel klein hoekje is beschermd natuurgebied. Je kunt dus in enkele uren naar Key West rijden.

Een klein hoekje natuur is er nog maar op Key Vaca.

Langs de snelweg over de eilanden, een duikshop.

 

 

 

 

 

 

Key West, ooit de rijkste stad van Florida door de vele Spaanse en ook Hollandse en Engelse wrakken die er leeg te roven.

Kapokboom in Key West met Paula tussen de wortels.

In dit huis heeft Hemingway gewoond. Het is nu een museum, de bouwstijl is typerend voor Key West, evenals de vele bomen.

Met deze palmbladeren worden de rietdaken gevlochten. Het heet dan ook Thatch palm.

waren, is erg mooi. Iedereen had hier vroeger porselein op tafel met zilveren bestek. Hier heb je weer die houten huizen die New Engeland zo mooi maken. Ik vind ze tenminste erg sfeervol.

Onderweg naar Key West...

Marilyn, exact hetzelfde beeld als we in Chicago zagen maar dan op een schaal van 1:1, staat voor de art deco bioscoop in Key West.

Oude huizen, oude bomen. Key West is voldoende beschermd tegen de hurricanes om nog veel oude gebouwen te hebben.

 

 

En aan de ouderdom van de bomen zie je dat het hier ook oude huizen zijn. En er is een heel gezellige haven.

Het Hemingway huis wordt nu bewoond door katten met zes tenen per poot. Ze negeren de vele bezoekers en zijn de enigen die op het bed mogen liggen.

Een beroemde bewoner hier was de schrijver Ernest Hemingway, levensgenieter, jager, bootjesman, vrouwenliefhebber (5 x getrouwd) en drinkebroer. Hij zal nog vaker op ons pad komen, hij was een vervent sportvisser en sleurde de grootste marlijnen van honderden kilo’s uit zee. Dit formaat is inmiddels uitgeroeid door de visserij-industrie, maar voor sportvissers is deze zee nog steeds geweldig. Ik bezoek zijn prachtige huis en besluit zijn biografie te gaan lezen.

De Banyan tree doet wat hij wil en coloniseerd de tuin van de buren.

Het eindstation van de trein naar Key West, vanuit New York reed je zo hierheen en dan stap je op de boot naar Havannah.

De ankerplek van Key West laat te wensen over. Het ligt er bomvol, er zijn ongemakkelijke golven en we besluiten dat we maar teruggaan naar Marathon. Wachtend op gunstige wind liggen we daar heerlijk, gaan op de verjaardag van Paula naar het restaurant met zonsondergang-uitzicht en doen inkopen voor het verblijf op de Bahama’s, waar alles erg duur is, en Cuba, waar niets te koop is.

In het schildpaddenziekehuis is een schildpad doorgelicht, geopereerd. Hij zwemt weer.

Schildpadje laat zich kriebelen in het schildpaddenziekenhuis van Marathon.

 

 

 

 

De Keys bestaan geheel uit oud koraal dat boven water is gekomen.

 

 

 

 

Op 16 februari steken we over naar Bimini op de Bahama’s. Lichtblauw en turquoise water maar daarover meer de volgende keer.

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Florida

  1. Theo zegt:

    heb jullie hele verhaal gelezen met een atlas erbij en er veel plezier aan beleefd. Tijd revoor heb ik nu daar ik met een paar weken oude heup prothese weinig anders kan doen dan wat lezen. Ben benieuwd naar jullie volgende avonturen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s