Varen binnen de kust

Amsterdam, wij nemen een besluit

“Au, ik heb kiespijn!” riep At. “Ik wil naar huis, naar mijn eigen tandarts” en zo waren we eerder in Amsterdam dan gepland. De eerste tien dagen waren heerlijk zonnig en warm, het bleek het enige stukje zomer te zijn dat Nederland heeft gezien dit jaar.

Kinderen en kleinkinderen maakten het allemaal goed gelukkig, we konden wel twee kinderverjaardagen meemaken!

Kes en Pomme leren al zeilen!

Een paar vrienden van ons bleken ernstig ziek te zijn. We wensen ze nog heel veel beterschap toe.

Bootje sieren de Prinsengracht

 

 

 

 

 

 

Wat is Amsterdam toch mooi, er is maar een beetje zon nodig om iedereen in een bootje op het water te krijgen. Dan is Amsterdam extra gezellig. Maak een wandeling over het Prinseneiland voor prachtige pakhuizen.

Pakhuizen op het Prinseneiland

We hebben besloten om ons  geweldige appartement aan het IJ op te geven. Dat is wel heel verdrietig want we wilden daar oud worden. Maar we hebben er zoveel gezondheidsproblemen door de straling van de telefoonmasten en draadloze huistelefoons van de buren, dat we daar niet langer kunnen blijven. Omdat we meestal op de boot zijn, merk je duidelijk de verschillen. Zo kan ik echt niet slapen in dat huis, met een tablet melatonine extra sterk lukt het twee uur, dan is het weer over.

Dus dochter Tess, die nu in ons appartement woont, gaat een ander huis huren met haar vriend Chris en wij krijgen daarin een kamer. Ze zijn al hard op zoek naar iets leuks in de stad.

Op 31 oktober vlogen we terug naar New York. De boot lag er nog, geheel in tact. Maar het was koud, ijskoud. De sneeuw die er had gelegen was weg gelukkig en we hebben een kachel aan boord die ons warm hield. De zon scheen fel en maakte het overdag een beetje warmer. Onze koelkast en vriezer waren natuurlijk helemaal leeg want je kunt die apparaten niet aan laten staan. Ze maken de accu’s leeg en dan is het over en bederft het voedsel. Daarom moesten we inkopen doen voor onze reis naar het zuiden. At moest in zijn duikpak en zijn snorkel het 11 graden koude water in om een dikke laag plantengroei van de schroef en de  romp te schrapen. Doe je dat niet, dan is het schip niet vooruit te branden en ga je heel veel diesel voor niets verstoken. Het onderwaterwerk duurde wel 40 minuten. Hij kreeg het gelukkig niet koud omdat hij een 7 mm dik pak met capuchon heeft.

Toen waren we klaar voor de eerste etappe: New York – Norfolk.

2 november – Die etappe liep ‘buitenom’, dat wil zeggen over de oceaan. Het weerbericht beloofde wind in de rug dus wij zouden gaan zeilen. Nou, niets daarvan, het hele stuk, drie dagen en nachten was het motoren geblazen met de wind op de kop.  Met mutsen op, dikke kleren aan onder de zeilpakken en handschoenen voeren we in de zon. Dan de Chesapeake Bay op, en links af de Elisabeth River op naar Norfolk. 4 november – Tijd om Herman en Mientje weer te zien in hun prachtige huis.

Pim en Paula waren met hun Panoramix op de kant in de buurt van Norfolk, daar gingen wij heen om ook de boot op de kant te zetten om de schoef te verwisselen en een nieuwe laag aangroeiwerende verf aan te brengen. Bij deze marina, Cobb’s, Little Creek, zagen we de eerste slachtoffers van de orkaan Irene; boten die op de rotsen waren gekwakt, deuken, gebroken roeren, masten eraf, drama’s waar je niet aan moet denken.

Onze mast, apparaten eraf dus geen verlichting en windinformatie meer.

9 november – Dan het tijd voor de volgende etappe: Via de Intra Coastal Waterway naar Florida. Langs vrijwel de gehele US-kust liggen barriere eilanden die de oceaangolven weghouden van de kust. Achter die eilanden ligt meestal water met moerassen, stroompjes en rivieren. Die rivieren zijn via kanaaltjes verbonden met elkaar en vormen samen de Intra Coastal Waterway, kortweg de ICW.

We varen de route samen met de Panoramix: Pim en Paula kijken of onze mast wel onder de bruggen door past, want de bruggen zijn beweegbaar of precies 65 voet hoog. Onze mast is, met de lampjes en windmeters eraf, precies 64,5 voet hoog! En dan heb je nog behoorlijk wisselende waterstanden. Bij veel bruggen heb je een schaal die aangeeft wat de doorvaarthoogte in voeten is (een voet is 30,48 cm). Maar voor de zekerheid laten we Pim altijd vooruit varen, die zegt over de marifoon (bootradio) hoe hoog het is volgens de schaal (als die er is tenminste) en vervolgens vaart hij 200 meter door en dan kijkt hij met de verrekijker, terwijl wij heel langzaam enkele meters voor de brug varen, hoeveel licht hij tussen de brug en de masttop kan zien. Onder een brug hadden we nog maar 5 centimeter ruimte! Als er dan een boot langsvaart die golven maakt, knallen we zo tegen het beton aan. At blijft heel zenuwachtig bij elke brug.

We zijn erg voorzichtig want als je de mast eraf vaart heb je enorm veel schade aan je schip en is het voorlopig uit met de pret.

De Panoramix steekt 2 meter diep (wij 1 meter met de kiel omhoog) en die kan vastlopen op de oneffen bodem. Wij kunnen dan proberen de boot weer vlot te trekken. Zo kun je met z’n tweetjes een veel veiliger tocht maken en dat zal nog heel handig blijken te zijn. En ’s avonds, voor anker, met de Panoramix aan onze boot vastgemaakt, eten we samen en doen dan nog een scrabbeltje of een ander spel. Echt gezellig.

Onze eerste ICW-brug, vlak bij Norfolk.

De ICW begint nogal industrieel, het grote havengebied van Norfolk en Portsmouth is niet echt gezellig. We komen verderop de eerste beweegbare brug tegen waarop we moeten wachten. Dat zal nog vaker gebeuren. Maar daarna varen we meer en meer door natuur en ankeren we zomaar ergens in een kreekje. De telefoon heeft geen bereik, het internet doet het niet. Heerlijk rustig. We varen op de ICW alleen overdag. Tegen de tijd dat de zon ondergaat hebben we een ankerplek gevonden of een dorpje om in aan te meren.

Ik denk niet dat we iemand een plezier doen met het opnoemen van alle wateren en stadjes die we aandoen. Een paar willen we jullie niet onthouden. Zoals Ocracoke, een dorpje ver van het vaste land, op een barriere eiland aan de oceaan. Hier kom je met een ferry of zeilend natuurlijk. Het hier heel brede water achter de eilanden, de Pamlico

Mauyva zeilt met de motor bij.

Sound, is erg ondiep. Je moet heel precies sturen om niet vast te lopen. Vergis je je even, dan gaat het meteen fout en de Panoramix liep natuurlijk vast. Onderaan de diepe kiel zit een soort dikke voet met lood erin, de voet staat naar achteren gelukkig, zodat er geen lijnen en netten aan blijven hangen. Als ze vastloopt kan de boot nog wel draaien op die voet en zo weet Pim meestal de boot weer vlot te krijgen. Zo ook deze keer. Maar het zal nog anders gaan lopen.

Paula en Pim op het Ocracoke strand aan de 'binnenkant', de Pamlico Sound dus niet bij de oceaan.

Het dorpje van Ocracoke is gebouwd rond een beschutte baai waarin je heerlijk rustig kunt ankeren. De huizen en hotels zijn in stijl, dus houten constructies, niet te hoog, geen betonkolossen. Alle huizen staan hoog op de poten want de oceaan ligt vlakbij en als het stormt stijgt het water zomaar enkele meters en dan is het fijn als je huiskamer toch droog blijft. Je kunt hier fijn wandelen en fietsen, er is een vuurtoren die het niet meer doet. We blijven een paar dagen en wandelen met Pim en Paula over het strand.

De Panoramix, een Jeanneau Sun Odyssey 37.

De tocht naar Oriental kenmerkt zich door erg veel

Mauyva, Chatam 47 Extrem, 50 voet.

wind, windkracht 7 a 8 en wij hebben nog niet opgeruimd! Wel  spannend zeilen, dat hebben we al een poos niet gedaan. In Oriental moet ik de mast in om het losgeraakte windinstrument (de kabel zit in de mast dus hij kon er niet echt af) vast te zetten. Ik maak even foto’s van de Mauyva en de Panoramix.

Draaibrug onderweg De Panoramix is er al door voor iet goed en wel open staat.

Bij het dorp Beaufort raakt eerst de Panoramix al zeilend aan de grond, waarbij At de grootste lol heeft want hij moppert steeds op hen omdat ze vrijwel de hele route zeilen, ook in de smalle kanaaltjes.  Pim weet zichzelf los te wurmen met behulp van het zeil. Dan gaat de Mauyva even kijken waar je dan wel over een bankje kunt komen en wij raken ook vast, maar dan goed! We hebben geen lange kiel maar liggen met de hele buik op de grond en de roerbeschermers aan weerszijden steken in het zand. Nee dat is

Als we zuidelijker komen zien we schildpadjes.

lollig. Een bootje van een reddingsdienst komt er al snel aan, na zelf ook te zijn vastgelopen. Voor zo’n 1600$ wil hij ons wel van de bank halen. We zijn lid van de concurrent maar die beantwoordt de oproep niet. Gelukkig is At altijd handig met manoeuvreren en kreeg het schip in de oorspronkelijke vaarrichting en daarna achteruit van de bank af.  Als we later voor de brug liggen te wachten op laag water komt alsnog ‘onze’ club langs met

Doorvaarthoogte in voeten bij een brug. We kunnen er net onderdoor.

de vraag of we nog vastzitten. Nee dus. En nog bedankt.

De Panoramix zeilt vrijwel de gehele route!

We hebben nogal wat werk gehad om de grijns van Pim z’n smoel te verwijderen.

Een een lang smal kanaal worden we opgelopen door een boot met een enorme troep erop. Het ziet er echt niet uit! Later blijken daar Joost en Jose op te varen. Hun boot lag tijdens Irene aan een mooring. Een grote motorboot is van zijn anker afgeslagen en over hun boot heen gaan hangen. De boot is toen alsnog losgeslagen en min of meer door een steiger

De Santa Maria, slachtoffer van de orkaan Irene. Wat een schade! En wat gaat de verzekering doen denk je?

heen gedrukt. De boegspriet was eraf en de verstaging beschadigd zodat de mast eraf moest. Wat hebben die mensen een ellende meegemaakt. En nu hebben ze een stevige bok op het schip gemaakt waarop de mast ligt. Voordeel is dat ze onder bijna alle bruggen door kunnen varen, op weg naar midden Amerika waar de boot wordt opgeknapt in afwachting van een uitkering van de verzekering. Op Youtube is een filmpje te zien: http://www.youtube.com/watch?v=k4PbppRJgxsnet iets voorbij de helft zie je een steiger, de Santa Maria van Joost is de boot met een gescheurd zeil eraan. Op een gegeven moment zie je hoe dat schip dwars door de steiger heen breekt.

Weer een bold eagle gezien.

Gelukkig waren Joost en Jose op dat moment in Nederland. Je wil niet meemaken hoe je schip aan barrels wordt gehakt. En de film is opgenomen in een haven die achter een hurricane barriere ligt. Dus in beschut water. Stel je maar eens voor hoe de oceaan eruit heeft gezien die dag!

Het water wordt al warmer maar de lucht is koud door een noorden wind. 's Morgens staat de rook op het water.

We voeren nog een paar dagen op met Joost en Jose, tot de ankerplaats in Charleston. Toen begon de Santa Maria, die natuurlijk veel problemen heeft, erg veel apparatuur is stuk gegaan, ook nog eens te lekken en kregen ze meer haast. Veel succes wensen we jullie toe, vooral hopen we dat de verzekering gaat doen waarvoor je hebt betaald.

Charleston is een oase van goede smaak, schoonheid, rust en gezelligheid. Echt een juweeltje met fijne winkels.

Schommelbanken in Charleston.

Amerikaanse eik met zijn bizar lange takken in Canon Park, C'ton.

Twee prachtige stadjes die we aandoen zijn Charleston en Savannah. Wat een sfeer! En dan is Savannah nog wat mooier aangelegd, met een raster van vierkante pleintjes met veel groen in het stratenpatroon. We liggen aangenaam aan het stadsdok, je mag er

Kerstparade langs de kade.

eigenlijk maar 3 uur gratis liggen maar we blijven er gewoon een paar dagen en geen haan die er naar kraait. Die avond meteen al vuurwerk voor de deur, de volgende avond een kerstparade. Wij raken al helemaal in de kerststemming en sinterklaas moet nog komen!

Liberty Street, Savannah.

Je merkt tussen Charleston en Savannah al een groot verschil: Savannah is duidelijk zuidelijker met veel spaans mos in de bomen. De bomen worden steeds groter en woester. Het accent is in Savannah veel langzamer en slepender, echt zoals je dat gewend bent uit de film die in het zuiden spelen.

Bij het aanmeren in Savannah horen we deze twee zangers al die kerstliederen zingen. Zo sfeervol.

Voorbeeld: Forrest Gump is hier opgenomen. Hier staat het bankje waarop hij zit met zijn doos bonbons en lijzig zegt: ‘life is like a box of chocolates: you never know what you’re gonna get.’

 

 

Snoepjesinpakmachine.

 

 

 

 

 

 

Winkels hier zijn echt prachtig, vooral met kerst natuurlijk.

Hier is het al volop kerst.

Boom met spaans mos, die hangende plukken, kenmerken voor het zuiden van de VS.

 

 

Pelikanen kijken mee of we wel door de brug kunnen.

 

 

 

 

Enkele dorpjes later komen we voor het eerst in een onvriendelijk dorp en beleven we een echt avontuur. Het onvriendelijke dorp is Brunswick, je mag er alleen in de marina liggen voor 2 $ per voet per nacht, dus 100 $ voor ons. Dat gaan we niet doen! Maar aan de kade van het dorp word je ook weggejaagd, die is voor de garnalenboten. Ze verwachten nog een gigantische vloot blijkbaar. En ankeren aan de overkant mag ook niet. Met een toeter en een hoop geschreeuw wordt duidelijk gemaakt dat je niet in de rivier mag ankeren en desgevraagd beweert men dat de rivier eigendom is van de marina. Wij hebben er genoeg van. We varen weg en gaan in een kommetje van de grote rivier ankeren, het wordt alweer donker.

We kunnen ze niet lostrekken aan de boeg.

De volgende morgen maakt de Panoramix los van ons en vaart weg zonder op de kaart te kijken. Bom, ze zitten vast. De ebstroom van de rivier duwt de boot nog verder op de bank dus nu wordt het echt tijd dat de Mauyva als redder gaat optreden. Help! We moeten een touw overbrengen naar de Panoramix. Maar als we naderen blijkt dat we onvoldoende controle hebben achteruit tegen de stroom in. Wat we niet willen is de Panoramix beschadigen of zelf ook op de bank belanden. Ondertussen zien we met de minuut de P. schuiner liggen op het zand! Het water gaat nog anderhalve meter zakken en dan duurt het nog uren voor het weer zo hoog staat dat de Panoramix ook maar een beetje gaat drijven.

Nu eerst de M. voor anker, bovenstrooms van de P. Zo is er rust in de tent. Eerst het eigen schip in veiligheid brengen, dan pas de

Met een lijn aan het spinakerval trekken we de Panoramix heel erg schuin, dan komt de kiel omhoog en vaart ze weer. Het werd wel een rommeltje in de boot.

reddingsoperatie beginnen. Met de rubberboot, die eerst te water moet worden gelaten, dan de motor erop gezet, vaart At een lijn naar de P. We gaan trekken maar de P. Blijft waar ie is. Dan uiteindelijk maar een lijn naar de masttop van de P. We trekken de boot op zijn kant schuin met behulp van de motor en een sterke lier op de M. Pim geeft vol gas op zijn schuine boot en dan komen ze eindelijk los.

En bij het wegvaren komen ze weer vast te zitten! Opnieuw een lijn met de rubberboot overbrengen en dan met een lijn weer aan de masttop trekken.  At durft nu met bijna vol gas te trekken. Ze gaan beangstigend schuin, met de gangboorden volledig onder water.

Pim met veel gas er op en zo komen ze definitief vrij van de bodem. Wat een opluchting!!!

Op 5 december is het Sinterklaas. We hebben speculaas en ontbijtkoek speciaal voor deze dag bewaard en die gaan nu op. We hebben, zonder overleg trouwens, cadeautjes voor elkaar gekocht! En Piet Paula heeft er mooie gedichten bij gemaakt. Je begrijpt natuurlijk niet hoe dat kan, de Klaas op twee plaatsen tegelijk,  maar dat werk zo: de kerstman hier heeft elven, een soort blanke pieten zijn dat. Door middel van een trans-atlantische overeenkomst kan Sinterklaas de elven vragen geschenken te regelen. Alleen met de gedichten gaat het niet goed en die elven weten niet hoe je surprises bouwt.

Op naar Saint Mary, een stadje met een grote naval base en geweldig grote garages waarin onderzeeers worden gebouwd! Net als we door de vaargeul varen komen er op hoge poten boten van de Coast Guard aangestoven. Via de marifoon worden we opgeroepen. Er is een vloot die begeleid moet worden en wij moeten uit de vaargeul, we zien maar waarheen. Er

Dol op schieten, die amerikanen.

komen kleine snelle marine-bootjes met mannetjes die geweren op ons richten. Die vertellen ook nog maar eens dat we weg moeten. Zeker niet naar de marifoon geluisterd! We zijn al buiten de vaargeul maar ze blijven vlak bij ons varen. Ondertussen zien we een enorme onderzeeer, die tussen twee lange schepen vaart. Op de twee schepen zijn een soort muren gezet die volgens Pim een raketaanval moeten voorkomen. De vaargeul is natuurlijk niet zo diep dat de onderzeeboot helemaal onder water kan blijven. Een zwerm boten en bootjes vaart eromheen. Wij maken stiekum foto’s en worden waarschijnlijk opgesloten als we die op het internet publiceren. At praat met een van de mannetjes met een geweer en vraagt of dit de proefvaart van hun nieuwste baby is en krijgt een miniem trots knikje,  dit is de allernieuwste onderzeeer die er ontwikkeld is.

De allernieuwste onderzeeer (zelf even de puntjes op de 4e e zetten)

En nu liggen we in het dorpje Saint Mary, aan de overkant van de rivier begint Florida! Het begint al goed, de eerste avond is er op zo’ grote veranda van een restaurantje (veredelde snackbar) een gitarist die mooie liederen speelt. En het hele dorp is in kerststemming met overal lichtjes en en kransen.

Op naar het onderzeebootmuseum!

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s