Natuurgeweld

Een auto werd gehuurd in Mystic, het vriendelijke New England dorpje aan de rivier de Mystic. Leuke huisjes, aardige mensen, knusse winkeltjes, heerlijke koffie in de ijssalon naast de basculebrug met de enorme, logge betonnen contragewichten.

En zo schrijven ze hier in de lucht, met vijf vliegtuigjes die naast elkaar vliegen:

 

 

 

Met de auto reden we richting familiein Canada. De familie woont min of meer aan het Erimeer, aan de noordkant want de zuidkust in van de Amerikanen.

Als je daarheen rijdt kom je langs een verwarrende opeenvolging van plaatsen: Rome, Syracuse, Amsterdam, Dorchester en noem het maar op, het ligt allemaal maar door elkaar en heeft geen enkele structuur. Het enige wat je ervan kunt

We waren bijna thuis...

zeggen is dat alle kleine steden hetzelfde type huisjes heeft als overal in de VS en Canada: vrijstaande huizen met een of twee bouwlagen, tuin eromheen en gemaakt van houten balkjes, isolatie ertussen, gipsplaat binnenin en aan de buitenkant horizontale rabatdelen, van hout of plastic.

Maar rij je dus langs al die plaatsen, dan kom je ook langs het Ontariomeer, ook een van de grote meren. Het zijn meer zeeen want de overkant kun je echt niet zien. Wel is het water zoet. We reden een stukje om om het meer te kunnen zien en het was echt prachtig, met mooi aangelegde vakantiehuisjes erlangs. Daarna rijd je naar Buffalo, de laatste plaats in de VS en daar is iets bijzonders. Het water van het Erimeer loopt via een rivier naar het Ontariomeer. De rivier heet Niagara. Op een gegeven moment, niet ver van Buffalo, stort het water zich in twee enorme watervallen een meter of 50 naar beneden; het zijn de Niagara Falls!

The Horseshoe Falls.

The American Falls.

Op de heenweg bezochten we de Amerikaanse kant van het geval; je bent dan dicht bij de watervallen, je kunt zelfs met een plastic cape en speciale saunaslippers met een lift naar beneden en dan over een houten stellage (uit 1920) naar de voet van een val en dan voel je met een enorme hoeveelheid kracht water en lucht op je af blazen in wat met gevoel voor theater heet: the hurricane deck.

Let op de koele outfit: die is verplicht en inclusief.

Het capeje is niet echt bestand tegen dit geweld hoor, we kwamen drijfnat weer bij de lift maar het was geweldig om al die power van zo dichtbij te kunnen voelen.

Ja At, een hoop water!

Voor de volledigheid hebben we de DVD van de film Niagara, met Marilyn Monroe gekocht. Daar duikt ze weer op. De film speelt zich bij de Falls af  en je kunt zien dat de lift en het staketsel nog precies hetzelfde zijn. Ja, het water ook.

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderaan dit stukje waterval zie je het Hurricane Deck met de weg ernaartoe.

Dat was natuurgeweld deel 1.

 

Tesla heeft hier een standbeeld want hij maakte als eerste stroom van de waterval.

 

 

 

 

 

 

De tocht naar Chatam, waar mijn nicht Monica met haar man Bob plus de vier kinderen wonen, verliep. Het was heerlijk om het hele stel weer te zien, in 2007 was het zestal nog in Amsterdam en het was prachtig om te zien hoe de kinderen gegroeid zijn. Monica en bob zagen er ook goed uit. We mochten in de onderverdiepeing van het huis slapen en hadden daar kilo’s speelgoed ter beschikking.

Monica en Bob

 

 

 

 

 

 

At, Andrew, Monica, Joyce, Matthew en vooraan Justin, met zonsondergang aan het Lake St. Claire.

 

 

 

 

 

 

 

Lighthouse Cove, gewoon een mooi plaatje.

Mijn tante Cor (zus van mijn overleden moeder) en haar man Jim, inmiddels zijn ze 88 jaar oud, wonen in Ridgetown, een half uurtje rijden van Chatam. Bij hen hebben we ook zo nu en dan gelogeerd. Het was fijn om bij ze thuis te zijn. Cor en Jim zijn zo eens in de tien jaar in Nederland en logeren dan in Amsterdam dus ik ken ze goed.

Cor en Jim bij hun huis.

Toen ik 10 was logeerde ik in Canada. Jim is een geschiedenisleraar, altijd met zijn neus in de boeken en ook nu nog kan hij je feilloos, zonder ook maar een woord, een naam of een datum of plaats niet meer te weten. Van alle boeken weet hij wie ze heeft geschreven en wat erin staat (ik ben zelf een gretige boekensnuffelaar) en ik heb nog nooit zo’n geheugen meegemaakt, zeker niet op die leeftijd. En je kunt altijd fijn met hem praten, over religie bijvoorbeeld. Hij heeft interessante denkbeelden en bij-de-tijdse opvattingen. En als je de volgende keer kwam had hij een aantal artikelen en boeken klaar liggen waarvan hij weet dat ze je interesseren.

Eten in de heerlijk zonnige serre, At heeft kippensoep gemaakt.

Mijn tante Cor, die als kind ziekelijk was, is een vrolijk type, altijd opgewekt en positief. Nu ze bijna niets meer kan zien of horen mag dat de pret niet drukken. “Ach,” zegt ze, “ik lach er maar om”. Dat is knap, als de helft van de tijd er niets op je vork blijkt te zitten als je een hap neemt.

Nu ze van karate af is en ook niet meer in de winter in het water gaat staan in een in het ijs gezaagd gat in het Erimeer, hangt ze aan de ringen bij haar thuis,  ja ook ondersteboven!

Cor, op haar 88-ste ondersteboven aan de ringen. Ik doe het niet na.

En ze maakt nog zwaantjes. Samen gingen we in de tuin van een buurvrouw rabarber halen en daarvan maakt ze heerlijk jam en toetje. Ze fietst nog naar het zwembad, iedereen houdt zijn hart vast natuurlijk maar ze komt er wel! Ze duikt in het diepe en probeert daar het putje op 3 meter diep te raken. Ze had heel wat bekijks.

 

Als ze op zondag naar de kerk zijn geweest gaan ze even langs in het bejaardentehuis, de mensen helpen (die jonger zijn dan zijzelf) met de communie. Deze twee redden zich nog heel best en zijn niet van plan hun onafhankelijkheid op te geven. De twee scootmobielen die ze van hun kinderen kregen willen ze niet gebruiken want die zijn voor oude mensen en ze gaan ook niet hard genoeg. Dus Cor en Jim gaan op de fiets.

Bob laat zien hoe je kunt racen op een scootmobiel, Joyce juigt hem toe.

 

Het waren twee heel gezellige weken, met bezoek aan Lighthouse Cove aan het St. Clairmeer, en de toneelvoorstelling ‘the Misanthrope’ van Moliere, eindeloos spelletjes spelen met de kinderen, waarbij je opgelucht adem haalt als de jongste, Justin, van 7, je niet heeft ingemaakt, veel zwemmen in het geweldige zwembad in te tuin, gezellig kletsen met Monica, kijken naar de kinderen als ze tennissen en veel plezier.

Justin, je ziet het al, veel te slim!

Het zwembad, heerlijk om in te spelen. Justin is altijd onder water te vinden, met zijn duikbril op..

At had het op zich genomen om te koken want Monica en Bob moesten gewoon werken

Andrew, 14 jaar en slim en lang.

terwijl de kinderen vakantie hadden. Als loge wil je niet het leven zwaarder maken dan het al is. En At kan heel lekker koken, vooral als hij in een keuken is waar vlees bereidt wordt. (Op de boot dus niet). Hij leefde zich uit in het draaien van gehaktballetjes, het bouwen van kippensoep en stoofvlees maken. En dan met aardappelen en veel jus. Iedereen smulde van de oudhollandse keuken.

Joyce, 12 jaar, slim lang en beeldig!

Het is een beetje vreemd maar ik moet jullie echt iets over deze kinderen vertellen. Ten eerste zijn ze heel aardig en gezellig met elkaar, met hun ouders en met ons ook. Ze hebben geen mobiele telefoons, hoeven die ook niet, ze dekken de tafel samen en ruimen ook weer op, op maandag maken ze het huis schoon, ieder een afdeling, zonder te mopperen, zonder dat iemand zegt dat ze het moeten doen. Ze nemen samen met hun ouders de verantwoordelijkheid. En als er een klein kibbeltje is, bijvoorbeeld een stemverheffing tussen Matthew en Justin, dan zegt Andrew: he, you guys. En dan stopt het en zeggen ze: sorry.

Matthew (10 en ook heel slim) leerde van At vissen in Lake Erie, 20 op een dag!

In plaats van tv-kijken doen ze spelletjes met elkaar, schaken of Reversie (Othello) of ze spelen op de DS. Andrew deed in zijn vakantie wiskunde om het komende jaar een extra vak te kunnen doen.

Deze kinderen zijn geweldig goed opgevoed en ze groeien en bloeien in hun veilige omgeving. Ik heb de ouders nog geen standje horen geven. Echt bijzonder om dit gezin mee te maken.

Dat was natuurgeweld deel 2.

Er zijn altijd van die types die zo nodig van de Falls af willen vallen, in blik bijvoorbeeld. Afloop onbekend, het blik heeft het overleefd in ieder geval.

Op de terugweg kwamen we natuurlijk weer langs de Falls, dit keer bekeken we ze van de Canadese kant: veel meer overzicht en vanuit de hoge toren zelf luchtfoto’s maken, speciaal voor deze blog.

The American Falls, geen wolk ervoor want ze vallen via rotsen naar beneden.

 

 

Horseshoe Falls, altijd een wolk want het water dondert 50 meter naar beneden en dat wil wel stuiven.

 

 

 

 

Eindelijk gelukt om ze samen in beeld te krijgen. Lastig hoor.

 

 

Terug in Mystic bezochten we eerst wat ons hier naartoe heeft gedreven: het openlucht museum Mystic Seaport waarin een aantal oude werven en ambachtsbedrijven heen zijn gebracht.

Er is een kuiper die laat zien hoe een ton in een halve dag kon worden gemaakt, zo op het oog en hoe handig zo’n ton is: als ie staat is ie stabiel, als ie ligt kun je hem met gemak rollen. Eeuwen lang is de ton veelvuldig gebruikt, alle voorraden en vracht op een schip was in vaten opgeborgen, de walvisvaarders gebruikten de vaten voor de walvisolie en water was ook in vaten opgeslagen. Ze werden in losse, genummerde duigen meegenomen en terplaatse geassembleerd a la Ikea.

Nee, ik ga niet alles vertellen hoor.

In de romp van de walvisvaarder zie je losse duigen en rechts een pakket met twee tonnen plus hun hoepels.

 

Maar wel dat we hebben gezeild op een catboat, een kleine zeilboot met de mast helemaal voorop en alleen een grootzeil. Ik wilde natuurlijk graag sturen en dat mocht. Zo’n bootje kan heel goed tegen de wind invaren, echt machtig om eens mee te maken.

 

De catboat waarin we hebben gevaren.

Ik mocht aan het roer.

 

 

 

 

Voor de wind varend heeft de roerganger kracht nodig.

 

 

 

 

Toch niet weer een vuurtoren!

Knoop hier je paard maar vast.

Beeld van het openlucht museum.

Beeldige boegbeelden.

Na twee dagen hadden we alles gezien en begonnen we het vervolg van onze reis voor te bereiden, rustig aan want we vinden Mystic heel prettig. Maar toen kwamen de berichten van hurricane Irene. Nu is er in Mystic al sinds 1938 geen echte hurricane geweest maar de voorspellingen lieten duidelijk zien dat we in het oog terecht zouden komen en dat het echt heel hard zou gaan waaien en regenen. Dan blijkt de Mystic een ‘hurricane hole’ is, een beschutte plek waar je je boot min of meer veilig kunt neerleggen.

Veel boten zoeken hun toevlucht hier in Mystic, veilig achter de spoordijik.

 

Mauyva in de touwen, vlak voor we naar het hotel gingen.

In de dagen vooraf waren er oude rotten die zeiden: Dat valt allemaal wel mee, maak je niet druk, het komt hier niet. Maar wij zagen op de computer die nare rode punt op ons af komen. Bah. We gingen de boot heel goed vastleggen, maar niet te strak want er zou ook nog heel hoog water komen, opgestuwd door de wind. En op sommige plaatsen was er een er verhoging van 8 voet (ruim 2,5 meter) en hoe moeten dan die lijnen zitten, wil je niet tegen de palen aan geslingerd worden? Tja, ik heb weer een systeem bedacht: dikke nylon lijnen parrallel aan het schip vastmaken, dan korte, strakke lijntjes vanaf het schip naar die dikke lijn, dan kan de boot niet echt zijwaarts bewegen maar wel goed op en neer, de lange nylon lijnen geven genoeg rek. En dan lijnen die de boot voor- en achterwaarts stoppen. Ook lang, vanwege de mogelijke rijzing.

 

Het Hilton is van steen gemaakt, niet van latjes en plastic stripjes.

Enfin, na dagen lang voorbereiden boekten we een kamer in het Hilton hotel, van steen gemaakt. Uit ervaring weten we dat je tegen erg veel wind niets begint en het lijkt ons erg vervelend om in een rollende boot, met het lawaai van de wind en het getrommel van de regen te proberen te slapen. Het kan ook gevaarlijk zijn dus is het maar beter om niet op de boot te blijven. Zo erg was het niet in het Hilton hoor, er was een indoor pool en een redelijk

Starbucks en alle andere zaken met grote ramen, timmerden de boel dicht voor de storm.

restaurant.

Gelukkig viel het allemaal erg mee met het natuurgeweld omdat Irene besloten had bij New York het land op te gaan. We hebben de regen en harde wind niet gehad. De rijzing bleef beperkt tot het niveau dat de steigers onderwater kwamen te staan maar er hebben zoch geen problemen voorgedaan. Op zondag, ‘de dag’ fietsten we tegen de wind in om naar de boot te gaan kijken.

Na de 'storm' waren alle lijnen uitgerekt en kraste Mauyva langs de paal. Alleen schade aan de paal dus.

Onze lieve vrienden Herman en Mientje in Virginia Beach, bij de ingang van de Chesapeake Bay, hebben de volle laag gekregen maar brachten het er verder goed vanaf, zonder schade aan lijf en huis. De hurricane was toen al van een categorie 3 naar 1 afgezakt.

In verschillende kuststaten is er erg veel schade aangericht door Irene omdat ze zo langzaam ging. Ruim 18 mensen zijn overleden door de storm. Enorme overstromingen hebben zich voorgedaan verder naar het zuiden en 2,4 miljoen mensen zijn geevacueerd. Wij hebben onszelf geevacueerd maar in het hotel waren mensen die aan het water wonen en die moesten hun huis verlaten. New York is ook min of meer gespaard gebleven gelukkig, een klein deel is wat overstroomd maar het grootste deel van de ellende is aan de stad voorbij gegaan.

De enige schade die te zien was in Mystic.

 

En nu zit heel Mystic in het donker. Samen met een paar miljoen andere amerikanen zitten ze zonder stroom. Dan kun je maar beter een boot hebben, met een generator. Wij zijn de enige mensen die gewoon licht hebben! De trein, die anders met enige regelmaat langs rijdt hebben we niet meer gezien. Bijna niemand gaat de deur uit. De supermarkt heeft al zijn verse waar moeten weggooien, de mensen zitten thuis hun vrieskist leeg te eten, ze zullen wel barbequen want ze koken hier op stroom. De tv doet het niet dus ze spelen met hun iPads, opgeladen in de auto. Op straat is het pikdonker. Dit gaat nog wel een week duren, is de verwachting. Nou, tel uit je winst.

 

Wij vertrekken van hier, kijken of er ergens anders nog wat te beleven valt.

P.S. We vertrokken inderdaad op 30 augustus, aan de andere kant van de spoordijk, waar geen bescherming is, waren de havens aan gort: drijvende steigers waren omgeslagen of weggespoeld, staande steigers waren hun planken kwijt, het was een ravage! Er werden boten gesleept, als we daar hadden gelegen had Mauyva er nu heel anders uitgezien.

Dat was natuurgeweld deel 3.

Irene op de barograaf in de boot.

 

 

 

 

 

 

 

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s