Van Sint Maarten naar New York

We zijn nog een aardig poosje in Sint Maarten geweest, Pim en Paula kwamen daar ook naartoe en we gingen samen naar de vlindertuin.

Op 2 mei kwamen we aan en pas op 21 mei vertrokken we weer.

De reis over de Atlantische oceaan naar Norfolk verliep prima, het duurde wat langer dan gedacht omdat we weinig wind hadden maar dat wisten we vooraf. We hebben toch de hele tijd kunnen zeilen want we hebben een geweldige genua voor de wat hoger aan de windse koersen, een genaker voor het ruimere werk maar niet genoeg wind om het gele Parasalor (zie vorige Atlantische oversteek) te zetten.

Onderweg zagen we weinig dolfijnen, helemaal geen walvissen maar wel heel veel Portugese oorlogsschepen. Niet dat het oorlog gaat worden hier, het zijn zeilende kwallen met uiterst lange en giftige tentakels, hun zeiltje is prachtig, soms versierd met een rood of blauw randje (meisjes of jongetjes?) en het was een ware sport om ze op de gevoelig plaat te krijgen met mijn nieuwe telelens (verjaars cadeautje) omdat het scherpstellen moeilijk is op een bewegende boot.

Anders aan deze oceaanoversteek was dat we nu niet onder het sterrenbeeld Orion voeren maar onder de Grote Beer, die een deel van de tijd zijn pannetje ondersteboven houdt. En als je dan maar lang genoeg naar het noorden vaart (koers meestal 340 a 350 graden) dan kom je bij de beruchte Cape Hatteras. Appeltje eitje voor ons want de wind was nog steeds kalm gelukkig maar het kan hier gigantisch spoken als de woeste golven rond deze onschuldig ogende punt dansen.

Wat leuk is van land is dat het te ruiken is. Na de heerlijke oceaanlucht eindelijk eens wat industrielucht maar ook, langs een groot deel van de kust waar alleen moerassen zijn, naar heerlijke kruiden, een mengseltje van Moeder Natuur met tijm, lavendel, munt en hooi dat zijn weerga niet kent. Snuivend zaten we in de kuip. Hier bij het land hebben we wat meer dieren gezien, zoals wat ‘slome duikelaars’ (onze benaming voor kleine, trage walvisjes) en vogels. Op een gegeven moment vlogen er allemaal enorme steekvliegen de kuip in, van het land afgewaaid en een lekker galgenmaaltje ontdekkend: ons. We hadden het zo gepland dat we met licht bij de Chesapeake Bay zouden aankomen omdat het daar wat drukker zou zijn. Om 6 uur voeren we het toegangskanaal in en echt druk was het niet. Het water veranderde van blauw naar IJsselmeer-groen. Op de kalme Chesapeake Bay zagen we krabben ‘zwemmen’, ze spartelden met hun pootjes maar echt vooruit ging het niet. Waarom ze dat doen weet niemand, het gebied is wel beroemd om dit gedrag van de krabben met mooie blauwe scharen. Ook zag ik een enorme degenkrab (daarover later meer) zwemmen.

Na een tocht door de baai en dan linksaf naar Norfolk kwamen we aan bij de Waterside Marina, gunstig gelegen aan het centrum van Norfolk. Norfolk is ons goed bevallen; het is mooi, schoon, redelijk gezellig, valk naast onze marina ligt een stadsparkje waarin altijd wat te doen is; muziek, dans, een barbecue en veel Norfolkers (vooral zwarte gezinnen) komen in het parkje picknicken. Het is echt gezellig om via dat parkje naar ‘huis’ te lopen. En At, voor het eerst in de States, zei na twee dagen, uit de grond van zijn hart: I love America!

De ouders van At (inmiddels niet meer in leven) hadden goede vrienden die naar Amerika waren verhuisd in de jaren 50, toen er in Amsterdam geen droog brood te verdienen viel en huisvesting voor het gezin met 3 kinderen al helemaal onmogelijk bleek. Ze hebben altijd contact gehouden met de familie, er is over en weer bezocht en ze kennen At al vanaf de dag dat hij werd geboren. Na eerst in San Diego an de westkust te hebben gewoond, verhuisden ze 8 jaar geleden naar Virginia Beach, een deel van de agglomeratie waar Norfolk bij hoort. We hebben Herman en Mientje meerdere malen bezocht in hun prachtige huis, ze haalden ons op met de auto en lieten ons historische plaatsen als Williamsburg zien, zodat we een indruk kregen van de geschiedenis hier.
Wat een fijne mensen, we missen ze nu al.

Op 9 juni werden we ook nog getracteerd op een heus botenfestival het Norfolk Harbourfest. Best aardig maar voor onze begrippen niet erg groot. Wel heb je er leuke dingen als sleep- en duwboten die elkaar eruit proberen te drukken en zo een soort botenwals op het havenwater dansten.

Vanwege het festival verhuisden wij naar de ankerplaats tegenover Norfolk in het stadje Portsmouth. Ja, het net alsof je in Engeland bent hier. Waar Norfolk een gloed nieuw centrum heeft, heeft Portsmouth een prachtige Olde Towne (zo schrijven ze dat echt) met tot de verbeelding sprekende villa’s, allemaal in de stijl van Volendam en Marken in de zin dat de huid van de huizen uit rabatdelen bestaan, geschaafde planken die een beetje over elkaar heen liggen met een randje om de regen buiten te houden. De huisjes en villa’s hebben vele dakjes, erkers en een porch met vaak een schommel, ze hebben een flinke tuin, zoals er nu in grote delen van het land nog steeds gebouwd wordt. Alleen is het ‘hout’ nu van gerecyceled plastic.

In Norfolk is ook een goed scheepvaartmuseum, Nauticus, waarnaast een 300 meter lang oorlogsschip ligt: de Wisconsin. Op het diverse schiettuig staan de arabische namen van steden die door het betreffende kanon zijn geraakt. De Wisconsin vocht ondermeer in de Golfoorlog.
Binnen in het museum zie je ondermeer een afdeling over de Chesapeake Bay, de ecologie ervan, nogal apart met brak water, en daar zagen we echte degenkrabben, die hier ‘horse shoe crab’ heten. Ze zijn bruin, hebben een schil over zich heen dat aan de voorkant rond is, als een hoef maar veel platter, dan op de rug een scharnier en dan nog een stuk schild. Een lange staart is wat je nog van het beest ziet, de pootjes en de rest zitten onder het schild. Deze dieren bestaan al 145 miljoen jaar!!!!! Zo goed zijn ze ‘gebouwd’. Ik heb ze aangeraakt en het was echt heel bijzonder om dit levende fossiel van zo dichtbij te kunnen meemaken.

Tot ons genoegen kwamen Pim en Paula ook naar Norfolk zodat we nog gezellige dagen met ze konden hebben. Toen werd het echt tijd om naar het noorden te gaan: het was alweer de 20ste en op de 27e zou Marten, de tweede zoon van At, met het vliegtuig landen in Washington.

At en ik voeren de Chesapeake op, richting de mond van de Potomac River. Na een ochtend van onschuldig weer en gunstige weerberichten, zag ik opeens het water voor ons zwart kleuren en de lucht loodgrijs. Ik zei: At, NU de zeilen eraf, nee NU! We draaiden het voorzeil in, het grootzeil deed al niet mee en ik haalde de nl vlag binnen. WAM opeens een harde klap wind en binnen enkele minuten hadden we windkracht 8. In no time bouwden de golven op en probeerden wij op de motor schuin tegen de wind te blijven liggen, wachtend tot de bui voorbij zou zijn geraasd. Nu bleek ook dat onze z.g. geweldige klapschroef geen kracht kan leveren tegen wind en golven in, dus we besluiten meteen de oude aluminium schroef er weer op te zetten zodra we weer een keer op het droge staan.

Nou ja, de ministorm hield aan en wij draaiden om om met de wind mee naar een haventje in de buurt te gaan. Die nacht was er erg veel wind voorspeld maar het bleef windstil. Dan de volgende dag maar weer op weg. Geen problemen meer met de wind en het reisschema had voldoende ruimte voor dit soort gevalletjes. Zonder verdere problemen voeren we de Potomac op. De rivier is hier nog 8 mijl breed en wordt zeer geleidelijk aan smaller en ondieper. Je vaart op zo’n rivier, net als in de Chesapeake trouwens, met het oog op de kaart want grote stukken zijn maar 60 cm diep dus je vaart door geulen die je alleen op de kaart kunt zien. Het is een beetje wadvaren. Er was bijna geen verkeer, alleen de Kalmar Nickel, een nagebouwd Nederlands schip, voer met ons mee. Zie foto. De Kalmar Nickel hadden we op het Norfolk Harbourfest al uitvoerig gefotografeerd maar toen lag ze aan de kade, toch anders dan zo in het wild.

Voor donker zochten we een ankerplekje in een van de vele inhammen en kreken langs de rivier. In de pilot zie je welke diep genoeg zijn. Het is hier motorbotenland, veel kreekjes zijn ondiep maar geschikt voor de kleine boten. Wij vonden een prachtige plek en genoten die avond van de mooie huizen, het licht en de vriendelijke mensen (wilt u misschien wat krab? Wij hebben er teveel gevangen.) Voor de krabben niet vriendelijk, en voor ons lastig, want overal hier dreven boeitjes met daaronder een krabbenval. Die boeitjes met hun touw wil je niet in je schroef krijgen dus je moet uitkijk houden.

Aan het eind van de volgende dag lagen we in Washington met uitzicht op het Monument, de lange obelisk die je al van mijlen ver boven de stad ziet uittoornen. De volgende dag de fietsen eruit en even langs de Mall (een heel groot plein) met daaraan het Capitool, het Monument en er vlakbij het Witte Huis. Dan naar een van de vele Smithonian Musea, gratis toegang en fantastich ingericht. Mijn favoriet is het museum van Natural History. Wat een dieren! Erg leuk was dat wij in het afgelopen jaar zelf met enkele ervan hebben kennisgemaakt: de Southern Right Wale, de lederschildpad en ook het portugese oorlogsschip was er vertegenwoordigd. Een gigantische afrikaanse olifant, ook een bekende, staat centraal. Het museum is zo fijn (en druk) omdat de teksten thematisch zijn (wat doen al deze dieren in de poolgebieden om niet af te koelen?) zonder met een overvloed aan informatie de bezoeker te ontmoedigen.
Ze hebben echt de meest bijzondere collectie opgezette en nagebouwde dieren, een indrukwekkende hoeveelheid skeletten van dinosauriers, je hebt dagen nodig voor zo’n museum.

 

 

 

 

Bij de zoogdieren zag je deze stekelmuis. Erg klein en erg grappig diertje.

 

 

 

 

De volgende dag gingen we naar het museum voor de oorspronkelijke bewoners. Het bijzondere aan dit museum is dat je er in het cafetaria de oorspronkelijke voeding van het land kunt eten. Exotische gerechten die je echt alleen hier kunt proeven.

Architectuur in Washington:

Toen werd het tijd om Marten van het vliegveld Dulles te halen. Gezellig, hij heeft 10 dagen de tijd en vliegt terug vanuit New York, zo kan hij een flink stuk meevaren en echt deelnemen aan onze reis. De voldoende morgen sleuren we arme Marten snel per fiets naar de ‘highlights’ die we eerder noemden, renden met hem door het museum van Nat. Hist. En toen snel naar de Gangplank marina, touwen losgooien en de Potomac weer af.

Voor de nacht vonden we een ankerplaats en toen we daar goed en wel lagen kwam er een bootje naar ons toe. Marten dacht: -we moeten hier zeker weg-, wij dachten, -o. Weer krabben- maar het was: Hi, my name is Mikey, and I am inviting you to dinner. En dat deden we meteen. We springen op zijn bootje, met een heerlijke meloen die ik net had aangesneden. In zijn kleine huisje met muggengaas waren nog 6 of 7 andere mensen. Allemaal vrienden uit de buurt en ze aten vaak samen. Het was het buitenhuisje van Mikey, die door de week een keurige makelaar is die in de stad woont.

We hadden een supergezellige avond, At en Marten zorgden ervoor dat Mikey niet teveel bier overhield. Gekukkig was er naast vlees ook veggy eten voor mij. We werden helemaal uitgehoord over onze reis, over hoe we over de amerikanen dachten, zijn we echt dom en onwetend? En wie we dachten dat de nieuwe president zou worden. Obama weer? Wij dachten van wel (niet dat we hier kranten lezen hoor, of tv kijken). Zij vertelden ons over hun manier van leven, hoe je fossiele haaientanden kon vinden op het strandje en hoe hun gezelschap vaak samen aan het eten was. Wat een avond, wat een verrassing, wat een mooie herinneringen.

Dan slapen en met licht weer op richting Chesapeake en het dorpje Saint Michaels.

Dat is een soort Urk; weer de nostalgische huisjes, maar met veel meer ruimte dan de opeen gepropte huisjes van Urk, Marken, Volendam, Edam en dergelijke. Na verkennen weer op weg naar het noorden van de Chesapeake, waar een kanaal naar de volgende baai aan de Atlantische oceaan loopt: het C&D channel naar de Delaware Bay. Hier zagen we een bald eagle, het nationale symbool van de USA. We overnachtten aan het begin van het kanaal en met hoog tij en de eerste zonnestralen lieten we het water ons naar de andere kant trekken.

De wind draaide met het water mee dus we konden niet zeilen of ook maar de zeilen bijzetten. Na een overnachting in Cape May, waar achter de Atlantic weer begint, vertrokken we de volgende dag richting New York en gelukkig viel er de hele weg prima te zeilen. We voeren weer een nachtje door om op 30 juni bij licht de Lower Bay in te varen bij Sandy Hook. Dan door de Narrows, onder een brug door, de Upper Bay in waar we om 07:23 uur het Vrijheidsbeeld zagen! Niet lang daarna voeren we er vlak langs om foto’s te maken en om te zien hoe groot dat beeld is! Om 9:15 uur hangen we aan een meerboei op de hard op het getij heen en weer stromende Hudson, vlak bij 79th Street.

Zodra we wat gesetteld waren gingen we de stad in om ons onder te dompelen in deze heerlijke energieke stadwaar de straten vol zijn met aparte mensen, schitterende hoogbouw, overweldigende reclameborden (full HD)

en om even adem te halen lieten wij ons op het Empire State Building hijsen met super snelle liften.

Heerlijk was die onderdompeling en toen we ’s avonds moe maar voldaan weer op de boot waren voelden we ons volmaakt gelukkig. Heerlijk om in je eigen omgeving weer wat op adem te komen!

En voor je het weet is het dan de 4e juli, groot feest hier. Annelies, van de Wizard, komt even langs op de Mauyva op kennis te maken en die avond eten we met haar gezin: Hans en de jongens Hille en Floris plus, je raadde het al, Pim en Paula, die ook in New York liggen. Super gezellig werd het die avond en het vuurwerk was prachtig.

Sorry voor de foto’s met een te lage resolutie. Ik zal de instelling wijzigen.

Een bezoek aan New York is niet compleet zonder naar het Natuur Historische museum te gaan hier, op loopafstand van onze haven. Ze hebben veel meer dino’s dan Washington maar hier is de opstelling vrij ouderwets, het is niet echt mooi en foto’s maken is lastig omdat overal glas voor zit.

En je moet ook naar het Guggenheim Museum, vooral vanwege de fraaie architectuur van Frank Loyd Wright. Let op, er zitten verboden foto’s bij!

Kandinsky hangt hier, samen met zijn impressionistische broeders Picasso en Monet, Manet en dat soort types.

Verder is New York een kwestie van veel wandelen, hoofd in de nek, gezellige buurtjes bezoeken, zoals Little Italy, Greenich Village, Noho en Soho, enfin, ga zelf maar eens een keer. En je moet echt, verplicht, wandelen in Central Park.

Ja, jammer van die lage resolutie.

Over beatrijsvw

Sailor, internet marketer, money maker online
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Van Sint Maarten naar New York

  1. Marwien zegt:

    Hi Beatrijs en At

    Leuk om dit verslag te lezen. heel prettig zo met de foto’s erin. Wat een reis zeg!! En gebeuren er geen echt spannende dingen? Angstige momenten midden op de oceaan? Hoe gaat de reis verder? Weer terug over de Atlantische oceaan?

    Lieve groet Marwien

  2. Jorn zegt:

    Fantastisch verhaal weer. Het begint nu bijna op een magazine te lijken met de foto’s er zo bij ;D

    Hebben jullie nog ergens een kaart waar jullie route op staat uitgestippeld? Op http://www.waarbenjij.nu kun je dat heel mooi aangeven. Zie je ook heel mooi wanneer je daar was en de foto’s die daarbij horen.

    Enfin, neem aan dat jullie voorlopig nog even genieten van al het moois dat onze wereld te bieden heeft 😀 Of verhuizen jullie straks ook naar de VS?

    Gr.
    Jorn

  3. Tess zegt:

    WAUW!!! Wat mooi weer allemaal, bijzondere verhalen, benijdenswaardige ervaringen en hele mooie foto’s 🙂
    Dank jullie!

  4. Hallo, At en Beatrijs,

    Wat een leuk om onverwacht op jullie leuke onderhoudende en informatieve site terecht te komen.

    Jullie zijn echte doorzetters en avonturiers.

    Hartelijke groet,

    Ed. van der Kooi

    Amsterdam.

  5. jose t'Sas zegt:

    H e Ad en Bea,
    Ik heb net jullie verslagen zitten te lezen. Erg leuk hoor. Veel van deze steden hebben wij ook bezocht met de boot. Ik vond het erg leuk om jullie ontmoet te hebben. We hebben gezellige dagen met jullie gehad.
    Ik blijf je volgen. Voor ons is het voorlopig gedaan met het varen, leve de hurrican.
    Goede vaart en we horen elkaar weer.

    Liefs,
    Jose [zit nu thuis te mokken ]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s